با این خط‌کشی عمودی:

توضیح

فقط آن عناصر سازه‌های راه که برای رانندگان خطرناک‌اند.

در تصویر، پایه‌های پل که درست کنار سواره‌رو و در انتهای یک پیچ ایستاده‌اند با نوارهای مورّب سیاه و سفید علامت‌گذاری شده‌اند. معیار این علامت‌گذاری «عمودی بودن» یا «نزدیک بودن به راه» نیست؛ معیار، خطرناک بودن است. عنصری از سازه‌های راه که در صورت انحراف خودرو، برخورد با آن جدی است — پایه، دیوارهٔ پل، ابتدای حفاظ، جزیرهٔ بلند — این خط‌کشی را می‌گیرد.

دلیل ایمنی، دیدِ شبانه و شرایط بد جوی است. سطح خاکستری بتن در شب با پس‌زمینه یکی می‌شود و راننده تازه در فاصلهٔ چند متری متوجه آن می‌شود. نوارهای سیاه و سفیدِ پرتضاد، مانع را از فاصلهٔ زیاد به چشم می‌آورند و به راننده فرصت می‌دهند مسیر و سرعتش را اصلاح کند. در نقطه‌ای مثل تصویر — پایهٔ پل در انتهای قوس — همین چند ثانیه تفاوت میان یک اصلاح آرام و یک برخورد ثابت است.

نکتهٔ آزمونی: گزینه‌ای که همه‌چیز را شامل می‌شود («همهٔ عناصر عمودی») معمولاً غلط است. خط‌کشی عمودی ابزار هشدار است، نه تزئین؛ اگر روی هر تیر و ستونی اجرا می‌شد، اثر هشداردهنده‌اش را از دست می‌داد.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• همهٔ عناصر عمودی مجاور سواره‌رو مشخص می‌شوند — اگر قرار بود همهٔ عناصر عمودی مجاور سواره‌رو رنگ‌آمیزی شوند، تمایز میان مانع خطرناک و غیرخطرناک از بین می‌رفت؛ ملاک، خطر برای تردد است نه صرفِ مجاورت با راه.