راننده موظف است مانعی برای عابران پیاده ایجاد نکند:

توضیح

در هر دو حالت، چه گردش به چپ و چه گردش به راست.

تصویر تقاطعی را نشان می‌دهد که در هر دو سمتش گذرگاه عابر پیاده خط‌کشی شده و عابرها در حال عبورند؛ تابلوی زرد لوزی‌شکل هم می‌گوید تو در راه اصلی هستی.

نکتهٔ کلیدی این است که راه اصلی بودن به تو نسبت به عابر پیاده هیچ حق تقدمی نمی‌دهد. حق تقدم راه اصلی فقط در برابر وسایل نقلیهٔ راه فرعی معنا دارد. وقتی گردش می‌کنی — چه به چپ و چه به راست — وارد سواره‌رویی می‌شوی که عابر در حال عبور از آن است، و در هر دو حالت باید بگذاری او عبورش را تمام کند.

دلیل ایمنی: بخش بزرگی از تصادف‌های عابر پیاده دقیقاً هنگام گردش رخ می‌دهد، چون توجه راننده معطوف به خودروهای متقاطع و پیدا کردن فاصلهٔ مناسب است و در همان لحظه گذرگاه پیشِ رو را نمی‌بیند. در گردش به راست، ستون جلوی خودرو هم می‌تواند یک عابر در حال حرکت را برای چند ثانیه کاملاً بپوشاند.

نکتهٔ حفظ‌کردنی: هر بار که فرمان را می‌چرخانی، پیش از ورود به سواره‌روی جدید یک نگاه جداگانه و آگاهانه به گذرگاه بینداز. این نگاه باید عادت شود، نه واکنش.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• فقط هنگام گردش به چپ. — گردش به چپ طولانی‌تر و پرمخاطره‌تر به‌نظر می‌رسد و همین باعث می‌شود فقط همان در ذهن بماند؛ اما تعهد در برابر عابر پیاده به جهت گردش بستگی ندارد.
• فقط هنگام گردش به راست. — گردش به راست کوتاه است و راننده گمان می‌کند فقط همان‌جا با گذرگاه روبه‌رو می‌شود؛ در حالی که در انتهای گردش به چپ هم گذرگاهی پیش رویت قرار دارد.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»