رانندگان وسایل نقلیه همگانی می‌توانند از بوق استفاده کنند:

توضیح

وقتی برای جلوگیری از تصادف لازم باشد.

بوق یک ابزار هشدار است، نه ابزار گرفتن حق تقدم. استفاده از آن در محدودهٔ باریکی مجاز است: زمانی که برای پیشگیری از تصادف ضرورت داشته باشد، و خارج از مناطق مسکونی برای هشدار دادن به راننده‌ای که قصد سبقت از او را داری. داخل منطقهٔ مسکونی، بوق زدن برای اعلام سبقت مجاز نیست.

دلیل این محدودیت دو لایه دارد. لایهٔ اول ایمنی است: بوق هیچ حق تقدمی ایجاد نمی‌کند. راننده‌ای که با بوق زدن انتظار دارد بقیه راه بدهند، در واقع تصمیمش را بر پایهٔ فرضی گذاشته که ممکن است طرف مقابل آن را نشنود یا نفهمد. بدتر آنکه بوق ناگهانی می‌تواند عابر یا دوچرخه‌سوار را دستپاچه کند و او را به سمت اشتباه بکشاند. لایهٔ دوم آسایش عمومی است: بوق مکرر در خیابان‌های مسکونی آلودگی صوتی است و اثر هشداردهندگی خودش را هم از بین می‌برد؛ وقتی همه بوق می‌زنند، هیچ بوقی معنا ندارد.

نکتهٔ حفظ‌کردنی: بوق فقط برای «جلوگیری از خطر» است. هر گزینه‌ای که بوق را به امتیاز، عجله یا اعتراض گره بزند، غلط است. در شب هم به‌جای بوق، هشدار با چراغ نوردهی مناسب‌تر است.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• برای به دست آوردن حق تقدم نسبت به سایر کاربران راه. — بوق هیچ برتری یا حق تقدمی نسبت به سایر کاربران راه ایجاد نمی‌کند؛ این تصور، سرچشمهٔ بخش بزرگی از رانندگی تهاجمی است.
• در مناطق مسکونی برای اعلام قصد سبقت به سایر رانندگان. — اعلام قصد سبقت با بوق فقط بیرون از مناطق مسکونی مجاز است؛ همین قید «در مناطق مسکونی» گزینه را غلط می‌کند.
• در همه موارد بالا. — «همهٔ موارد بالا» به این دلیل غلط است که دو مورد اول خودشان نادرست‌اند و نمی‌توانند بخشی از پاسخ کامل باشند.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»