این راه چند سواره‌رو دارد؟

توضیح

دو محدودهٔ تردد (دو سواره‌رو).

معیار شمارش در این سوال «سواره‌رو» است، نه «خط عبور». در تصویر یک نوار جداکنندهٔ چمنی وسط راه کشیده شده و دو طرف آن با خط‌کشی ممتدِ سفید محدود شده است. هر چیزی که نوار جداکننده دو طرفش قرار بگیرد، دو سواره‌روی مستقل می‌سازد؛ پس این راه دو محدودهٔ تردد دارد.

دقت کن که همین تصویر چهار خط عبور هم دارد: در هر سواره‌رو یک خط‌کشی منقطع دیده می‌شود که آن را به دو خط تقسیم می‌کند. اینجا دقیقاً همان‌جایی است که آزمون‌دهنده گیر می‌کند — چهار خط عبور را با چهار محدودهٔ تردد اشتباه می‌گیرد. سواره‌رو با نوار جداکننده شمرده می‌شود، خط عبور با خط‌کشی طولی.

این تفکیک صرفاً لفظی نیست و مستقیم به رفتار رانندگی گره می‌خورد. در راهی که نوار جداکننده دارد، سواره‌روی مقابل عملاً راهی جداست: ورود به آن یعنی حرکت در جهت ممنوع، نه صرفاً تجاوز از خط. دور زدن و گردش به چپ فقط در محل‌های بازشدهٔ نوار جداکننده ممکن است، و سبقت با ورود به مسیر مخالف اصلاً موضوعیت ندارد. تشخیص درست تعداد سواره‌روها همچنین مبنای پاسخ به سوال‌های سرعت مجاز و محل توقف است، پس این تمایز را همان اول کار محکم کن.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• یک — «یک» وقتی درست بود که راه یکپارچه باشد و فقط با خط‌کشی تقسیم شده باشد؛ اما نوار چمنی وسط، سازه‌ای واقعی است و دو سواره‌روی جدا می‌سازد.
• چهار — «چهار» عدد خط‌های عبور است، نه سواره‌روها؛ همین جابه‌جایی مفهوم، پرتکرارترین خطای این سوال است.