هرگاه راننده نتواند وجود روکش راه را تشخیص دهد (تاریکی شب، گل‌ولای، برف و مانند آن) و تابلوهای حق تقدم هم نصب نشده باشد، آنگاه:

توضیح

باید فرض کنی در راه فرعی هستی.

وقتی به‌دلیل تاریکی، گل‌ولای، برف یا شرایط دیگری نمی‌توانی تشخیص دهی راهی که در آن هستی روکش دارد یا نه، و هیچ تابلوی حق تقدمی هم نصب نشده، قانون تکلیف را یک‌طرفه روشن کرده است: خودت را در راه فرعی فرض کن و به رانندگان راه متقاطع حق تقدم بده.

منطق این قاعده «ایمنی از راه بدبینی» است. در تقاطع، بدترین حالت آن است که هر دو راننده خودشان را صاحب حق تقدم بدانند؛ آن‌وقت هیچ‌کس سرعت را کم نمی‌کند و برخورد جانبی تقریباً قطعی است. با این قاعده ابهام همیشه به سود توقف حل می‌شود: اگر هر دو راننده در ابهام باشند، هر دو راه می‌دهند و در بدترین حالت چند ثانیه تأخیر پیش می‌آید، نه تصادف.

توجه کن که شرط اولِ قاعده، نبودن تابلوی حق تقدم است. اگر تابلویی وجود داشته باشد، همان تابلو حاکم است و جنس روکش راه اهمیتی ندارد؛ تابلو همیشه بر تشخیص چشمیِ راننده مقدم است.

نکتهٔ حفظ‌کردنی: «شک داری؟ در راه فرعی هستی.» گزینهٔ راه‌های هم‌ارز وسوسه‌کننده است چون منصفانه به نظر می‌رسد، اما قاعدهٔ راه‌های هم‌ارز — یعنی حق تقدم با سمت راست — در شرایط عدم اطمینان همان دام دوطرفه را می‌سازد.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• باید بر اساس قواعد عبور از تقاطع راه‌های هم‌ارز عمل کند — قاعدهٔ راه‌های هم‌ارز فرض می‌کند هر دو راننده وضعیت را یکسان می‌بینند؛ اما در تاریکی و گل‌ولای ممکن است راننده مقابل خود را در راه اصلی بداند و اصلاً سرعتش را کم نکند.

مبنای قانونی: قواعد راهنمایی و رانندگی جمهوری ارمنستان