پارک در محل مشخص‌شده:

توضیح

مجاز است.

دو تابلوی این تصویر با هم معنا پیدا می‌کنند. تابلوی گردِ آبی با حاشیهٔ قرمز و یک خط اریب، «پارک ممنوع» است و از محل نصبش به بعد اثر می‌گذارد. تابلوی مستطیلیِ سفید با نقشِ خط‌خوردهٔ ساختمان‌ها هم «پایان منطقهٔ مسکونی» را اعلام می‌کند و در تصویر، جلوتر از تابلوی پارک ممنوع و پیش از محل موردنظر قرار گرفته است.

قاعده‌ای که پاسخ را می‌سازد این است: محدودهٔ اثر تابلوهای بازدارنده‌ای مانند «پارک ممنوع» از محل نصب تابلو تا نزدیک‌ترین تقاطع بعد از آن ادامه دارد و اگر تقاطعی نباشد، در منطقهٔ مسکونی تا تابلوی پایان منطقهٔ مسکونی. اینجا هیچ تقاطعی در میان نیست، اما تابلوی پایان منطقهٔ مسکونی هست؛ پس اثر «پارک ممنوع» همان‌جا تمام می‌شود و نقطه‌ای که پیکان به آن اشاره می‌کند، بیرون از محدودهٔ ممنوعیت می‌افتد.

منطق این قاعده هم قابل درک است: ممنوعیت‌ها نباید بی‌انتها باشند. اگر هر تابلوی بازدارنده تا کیلومترها ادامه پیدا می‌کرد، راننده هیچ‌وقت نمی‌دانست کجا آزاد است و عملاً تابلو را نادیده می‌گرفت. تعیین یک نقطهٔ پایانِ روشن، تابلو را قابل احترام نگه می‌دارد.

نکتهٔ آزمونی: در تصاویرِ تابلوهای بازدارنده همیشه دنبال چیزی بگرد که محدوده را تمام می‌کند — تقاطع، تابلوی پایان منطقهٔ مسکونی، یا تابلوی تکمیلیِ پایان محدوده.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• فقط در ساعات روشنایی روز مجاز است — محدودیت ساعتی با تابلوی تکمیلیِ زمان اعلام می‌شود؛ چنین تابلویی در تصویر وجود ندارد، پس روز و شب فرقی نمی‌کند.
• ممنوع است — «ممنوع است» وقتی درست بود که محل موردنظر هنوز داخل محدودهٔ اثر تابلو باشد؛ اما تابلوی پایان منطقهٔ مسکونی این محدوده را پیش از آن نقطه تمام کرده است.

مبنای قانونی: قواعد راهنمایی و رانندگی جمهوری ارمنستان