در تاریکی و شرایط دید ناکافی، صرف‌نظر از روشنایی جاده، روی وسیله نقلیه موتوری در حال حرکت باید روشن باشد:

توضیح

چراغ‌های نور بالا یا نور پایین.

در تاریکی شب و در شرایط دید ناکافی (مه، باران شدید، برف، گردوغبار)، هر وسیله نقلیه موتوری در حال حرکت باید چراغ جلو روشن داشته باشد — نور بالا یا نور پایین، بسته به وضعیت. اینکه خیابان روشنایی معابر دارد یا ندارد، هیچ تغییری در این تکلیف نمی‌دهد.

دلیل ایمنی در همین قید «صرف‌نظر از روشنایی جاده» نهفته است. رانندهٔ بسیاری از تصادف‌های شبانه گمان کرده چون خیابان روشن است چراغ لازم نیست. اما کارکرد چراغ فقط دیدن نیست، دیده شدن است. زیر نور نارنجیِ چراغ‌های شهری، خودروی خاموش با بدنهٔ تیره تا فاصلهٔ کم به چشم نمی‌آید و رانندهٔ مقابل یا عابر پیاده‌ای که می‌خواهد از خیابان بگذرد نه حضور تو را می‌بیند و نه می‌تواند سرعتت را تخمین بزند. چراغ روشن این تخمین را ممکن می‌کند.

نکتهٔ حفظ‌کردنی: چراغ‌های کوچک (چراغ توقف یا همان چراغ‌های ابعاد) جایگزین چراغ جلو نیستند؛ آن‌ها فقط برای وسیله نقلیهٔ متوقف کاربرد دارند. تا وقتی در حرکتی و هوا تاریک یا دید کم است، نور بالا یا نور پایین باید روشن باشد و انتخاب بین این دو را وضعیت مقابل تعیین می‌کند، نه سلیقهٔ تو.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• چراغ‌های نور بالا. — «فقط نور بالا» غلط است چون در بسیاری از وضعیت‌ها — نزدیک شدن خودروی روبه‌رو، مه، خیابان روشن شهری — نور بالا خودش عامل خیرگی و خطر است.
• چراغ‌های نور پایین. — «فقط نور پایین» بیش از حد محدود است؛ در جادهٔ تاریک و بدون خودروی مقابل، نور بالا هم مجاز و حتی لازم است. قانون یکی از این دو را می‌خواهد، نه صرفاً نور پایین را.

مبنای قانونی: قواعد راهنمایی و رانندگی جمهوری ارمنستان