هنگام خروج از محدودهٔ مجاور به جاده، راننده باید:

توضیح

به وسایل نقلیهٔ در حال حرکت در آن راه حق تقدم بده و مانع عابران پیاده نشو.

محوطهٔ مجاور — حیاط، پارکینگ، پمپ بنزین، محوطهٔ کارگاه یا هر ملک کنار راه — بخشی از راه به شمار نمی‌آید. به همین دلیل کسی که از آن بیرون می‌آید هیچ حق تقدمی ندارد و باید هم به جریان وسایل نقلیهٔ روی راه و هم به عابران پیاده راه بدهد. توجه کن که این وضعیت «تقاطع» نیست؛ پس قاعده‌هایی مثل راه اصلی و فرعی یا مانع سمت راست اینجا اصلاً به کار نمی‌آیند.

دلیل ایمنی، نامتقارن بودن اطلاعات است. رانندهٔ در حال حرکت روی راه، ورودی حیاط و پارکینگ را به‌عنوان منبع خطر رصد نمی‌کند و اغلب دیدش با دیوار، پرچین یا خودروهای پارک‌شده بسته است. تو در مقابل، از سرعت صفر شروع می‌کنی، دید بهتری داری و می‌توانی چند ثانیه صبر کنی. پس بار تصمیم روی دوش توست.

نکتهٔ عملی: پیاده‌رو را هم فراموش نکن. هنگام خروج، اول از پیاده‌رو عبور می‌کنی و عابر — از جمله کودک و سالمند — انتظار ندارد خودرویی از پهلو بیرون بزند. آرام تا لبهٔ پیاده‌رو بیا، بایست، بعد دید بگیر.

تلهٔ آزمون، گزینه‌ای است که فقط یکی از دو تکلیف را می‌گوید. پاسخ درست هر دو را با هم دارد.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• فقط به عابران پیاده حق تقدم بدهد. — فقط نیمی از تکلیف است؛ حق تقدم عابر درست گفته شده اما جریان وسایل نقلیهٔ روی راه نادیده گرفته شده است.
• به وسایل نقلیه‌ای که در آن جاده حرکت می‌کنند حق تقدم بدهد. — این گزینه هم ناقص است: عابران پیاده را جا انداخته، در حالی که هنگام خروج از محوطهٔ مجاور اول از پیاده‌رو رد می‌شوی.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»