این علامت شناسایی برای مشخص کردن وسایل نقلیه‌ای به کار می‌رود که:

توضیح

توسط رانندگان ناشنوا یا ناشنوا-گنگ رانده می‌شوند.

علامت داخل تصویر یک دایرهٔ زرد با سه نقطهٔ سیاه است که به شکل مثلث چیده شده‌اند. این علامت شناسایی روی خودرویی نصب می‌شود که راننده‌اش ناشنوا یا ناشنوا-گنگ است و باید از جلو و عقب برای بقیهٔ رانندگان قابل دیدن باشد.

دلیل ایمنی‌اش کاملاً کاربردی است: بخش بزرگی از هشدارهای روزمرهٔ ترافیک صوتی‌اند — بوق، آژیر آمبولانس و پلیس، صدای ترمز و صدای خودرویی که در نقطهٔ کور توست. راننده‌ای که این علامت را دارد هیچ‌کدام را نمی‌شنود. وقتی این دایرهٔ زرد را روی خودروی جلویی یا کناری می‌بینی، باید فرض را بر این بگذاری که بوق زدن بی‌فایده است؛ به‌جای آن فاصلهٔ طولی را بیشتر کن، زودتر راهنما بزن، از چراغ برای اعلام حضور استفاده کن و هرگز با تکیه بر بوق وارد مانوری مثل سبقت یا تغییر خط عبور نشو. همین یک تغییر رفتار، تصادف‌های نوع «فکر کردم صدایم را شنید» را می‌بندد.

نکتهٔ حفظ‌کردنی، تفکیک خانوادهٔ علائم شناسایی از روی رنگ و شکل است: دایرهٔ زرد با سه نقطه یعنی راننده نمی‌شنود؛ نماد ویلچر یعنی رانندهٔ دارای معلولیت؛ صفحهٔ مستطیلی رنگی یعنی بار خطرناک؛ و علامت رانندهٔ کم‌تجربه چیز دیگری است. آزمون همین چهار مورد را مدام جای هم می‌گذارد.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• کالاهای خطرناک حمل می‌کنند. — علامت بار خطرناک صفحه‌ای مستطیلی با بخش رنگی و کادر سیاه است که کد خطر روی آن نوشته می‌شود، نه دایرهٔ زرد؛ شباهت رنگ زرد و نارنجی همان چیزی است که این گزینه را وسوسه‌کننده می‌کند.
• توسط افراد دارای معلولیت رانده می‌شوند. — خودروی رانندهٔ دارای معلولیت با نماد ویلچر مشخص می‌شود؛ نقطه‌های ساده هیچ ارجاعی به معلولیت جسمی ندارند.
• توسط رانندگانی با سابقه رانندگی کمتر از ۳ سال رانده می‌شوند. — رانندهٔ کم‌تجربه با علامت شناسایی دیگری مشخص می‌شود و موضوعش سابقهٔ رانندگی است، نه شنوایی؛ این دو را فقط چون هر دو زردند جای هم می‌گیرند.