هنگام نزدیک شدن به وسیله نقلیه‌ای با چراغ چشمک‌زن آبی و آژیر ویژه، رانندگان وسایل نقلیه همگانی باید:

توضیح

باید حق تقدم بدهند تا عبور بدون مانع آن وسیله تضمین شود.

چراغ چشمک‌زن آبی همراه با آژیر ویژه یعنی آن وسیله در حال انجام مأموریت فوری است و همهٔ رانندگان، از جمله رانندگان وسایل نقلیهٔ همگانی که روی مسیر ثابت حرکت می‌کنند، باید راه را باز کنند. حرکت در مسیر تعیین‌شده یا خط ویژه هیچ استثنایی ایجاد نمی‌کند.

منطق «چه کسی مانع چه کسی است» اینجا صریح است: خودروی امدادی از بسیاری قواعد معاف می‌شود، اما اگر شما فضا نسازید حق تقدمش فقط روی کاغذ می‌ماند و مسیر بسته است. حق تقدم دادن در این وضعیت یک اقدام مؤثر است — تغییر خط، کنار کشیدن، خالی کردن مسیر — نه یک واکنش منفعل. برای اتوبوس و مینی‌بوس این تصمیم باید زودتر گرفته شود، چون طول وسیله زیاد و شتابش کم است؛ منتظر ماندن تا آژیر نزدیک شود یعنی بلوکه کردن مسیر دقیقاً در بدترین لحظه.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• به حرکت ادامه دهند، چون در مسیر تعیین‌شده حرکت می‌کنند. — حرکت در مسیر تعیین‌شده هیچ مصونیتی نمی‌دهد؛ وسیلهٔ نقلیهٔ همگانی هم مثل بقیه موظف به باز کردن راه است و ادامهٔ حرکت عادی یعنی سد کردن مسیر امدادی.
• سرعت را کم کنند و حق تقدم بدهند تا عبور بدون مانع وسیله نقلیه مذکور تضمین شود. — کم کردن سرعت به‌تنهایی مسیر را باز نمی‌کند؛ اگر در همان خط آهسته شوید همچنان مانع هستید. الزام قانونی، حق تقدم دادن و تضمین عبور بدون مانع است و گاهی به‌جای آهسته شدن باید سریع خط را خالی کرد.