این تابلوها مربوط می‌شوند به:

توضیح

سمتی از جاده که خودِ تابلو در آن نصب شده است.

هر دو تابلوی تصویر از خانوادهٔ «پارک ممنوع» هستند: دایرهٔ آبی با حاشیهٔ قرمز و یک خط مورب قرمز. تفاوتشان در میله‌های سفید عمودی وسط است؛ یک میله یعنی پارک در روزهای فردِ ماه ممنوع و دو میله یعنی پارک در روزهای زوج ممنوع. اما این سوال دربارهٔ معنای میله‌ها نیست، دربارهٔ گسترهٔ مکانی اثر تابلوهاست: ممنوعیت فقط روی همان سمتی از سواره‌رو می‌نشیند که تابلو در آن کار گذاشته شده، نه روی کل عرض راه و نه روی سمت مقابل.

منطق این طراحی کاملاً کاربردی است. شهرها با نصب این دو تابلو روبه‌روی هم، خیابان‌های باریک را یک روز در میان از یک طرف خالی نگه می‌دارند تا خودروهای امدادی، ماشین نظافت و برف‌روب راه داشته باشند و در عین حال ظرفیت پارک به‌کلی از بین نرود. اگر اثر تابلو به هر دو سمت تعمیم پیدا می‌کرد، این تناوب بی‌معنا می‌شد و در عمل تمام خیابان یک‌روز در میان قابل استفاده نبود.

تلهٔ آزمون همین‌جاست: چون در عمل بیشتر تابلوها را سمت راست می‌بینی، ذهن به‌سمت گزینهٔ «سمت راست جاده» می‌رود. معیار قانونی جهت جغرافیایی نیست، محل نصب است؛ همین تابلو اگر سمت چپ نصب شود، ممنوعیت هم روی سمت چپ می‌نشیند. پس پیش از پارک کردن، پایهٔ تابلو را پیدا کن و ببین در کدام لبهٔ سواره‌رو ایستاده است.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• سمت چپ جاده. — «سمت چپ» فقط در حالتی درست از آب درمی‌آید که تابلو واقعاً در لبهٔ چپ نصب شده باشد؛ به‌عنوان قاعدهٔ کلی، جهت را به‌جای محل نصب معیار گرفته است.
• سمت راست جاده. — آشناترین گزینه است چون بیشتر تابلوها در سمت راست نصب می‌شوند، اما قاعده به «راست» گره نخورده؛ به سمتی گره خورده که تابلو در آن ایستاده است.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»