این تابلوها نشان می‌دهند:

توضیح

محل پارک در محدودهٔ ۳۰ متر، برای ویلچرهای موتوری و وسایل نقلیه دارای علامت شناسایی «معلول».

این مجموعه سه لایه دارد و باید هر سه را با هم بخوانی. بالا تابلوی آبی با حرف «P» یعنی محل پارک مجاز. پلاک اول زیر آن، نقش ویلچر دارد و دایرهٔ استفاده‌کنندگان را محدود می‌کند: این جای پارک فقط برای ویلچرهای موتوری و خودروهایی است که علامت شناسایی معلول را نصب کرده‌اند. پلاک دوم عدد ۳۰ متر را میان دو فلش نشان می‌دهد.

جهت فلش‌ها همان جایی است که آزمون سرت را کلاه می‌گذارد. وقتی فلش‌ها در دو طرف عدد و رو به بیرون‌اند، عدد طولِ محدودهٔ اعتبار تابلو را در امتداد جاده اعلام می‌کند؛ یعنی از این نقطه تا ۳۰ متر جلوتر همه‌جا محل پارک ویژه است. اگر قرار بود فاصله تا شروع محدوده را اعلام کند، پلاک تک‌فلشیِ رو به بالا به کار می‌رفت. پس «در ۳۰ متری» با «در محدودهٔ ۳۰ متر» یکی نیست.

دلیل وجود این نشانه‌گذاری صرفاً رفاه نیست، ایمنی است: راننده یا سرنشین کم‌تحرک اگر مجبور شود از فاصلهٔ دور و از میان صف خودروها عبور کند، زمان بیشتری در سواره‌رو می‌ماند و در معرض برخورد است. رزرو جای نزدیک، همین زمانِ در معرض خطر بودن را کوتاه می‌کند. برای همین اشغال این جای پارک با خودروی معمولی، حتی برای چند دقیقه، تخلف است.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• محل پارک در ۳۰ متری برای وسایل نقلیه دارای علامت شناسایی «معلول». — «محل پارک در ۳۰ متری» فاصلهٔ تا محل را می‌رساند، در حالی که فلش‌های دوسویه در تصویر طولِ محدوده را نشان می‌دهند، نه فاصله را.
• محل پارک در محدوده ۳۰ متر برای وسایل نقلیه، به‌جز ویلچرهای موتوری. — این گزینه دقیقاً وارونهٔ واقعیت است: ویلچرهای موتوری را مستثنا می‌کند، حال آنکه نقش ویلچر روی پلاک اصلاً برای همین گروه گذاشته شده است.

مبنای قانونی: قواعد راهنمایی و رانندگی جمهوری ارمنستان