تابلوها نشان می‌دهند که:

توضیح

۱۵۰ متر جلوتر یک گذرگاه عابر پیاده بدون چراغ راهنمایی قرار دارد.

تابلوی مثلثی با حاشیهٔ قرمز و تصویر عابری روی خط‌کشی، تابلوی هشدارِ «گذرگاه عابر پیاده» است و تابلوی کمکیِ زیر آن عدد ۱۵۰ متر را نشان می‌دهد. این تابلوی کمکی، «فاصله تا موضوع» است: فاصلهٔ محل نصب تابلو تا آغازِ قطعهٔ خطرناک. یعنی خطر از ۱۵۰ متر جلوتر شروع می‌شود، نه اینکه در طول ۱۵۰ متر پیشِ رو پخش شده باشد. اگر منظور، طولِ قطعهٔ خطرناک بود، باید تابلوی کمکیِ «محدودهٔ اثر» با پیکان‌های دوسر به کار می‌رفت.

نکتهٔ دوم در خودِ تابلوی مثلثی است: تابلوی هشدار فقط پیش از گذرگاه‌های بدون چراغ راهنمایی نصب می‌شود. جایی که چراغ عابر وجود دارد، خودِ چراغ وظیفهٔ آگاه‌سازی را دارد و این هشدار به کار نمی‌رود. پس مثلث در تصویر یعنی: آنجا چراغی نیست و مسئولیت تشخیص و کاهش سرعت کاملاً روی توست.

دلیل ایمنی را در همین عکس ببین: آسفالت خیس، خیابانی باریک با دیوار ساختمان و نردهٔ آهنی چسبیده به لبهٔ سواره‌رو و دیدِ محدود. عابری که از پشت نرده وارد گذرگاه شود، دیر دیده می‌شود و مسافت ترمز روی سطح خیس بلندتر است. شدت آسیب عابر با سرعت برخورد به‌شدت بالا می‌رود، پس این ۱۵۰ متر دقیقاً برای این داده شده که پیش از رسیدن، پا را از گاز برداری.

قاعدهٔ کوتاه: تابلوی هشدار + عدد متر = «چقدر مانده تا خطر»، نه «خطر در طول این مسافت».

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• در قطعه ۱۵۰ متری جاده خطر عبور عابران پیاده وجود دارد. — خواندنِ عدد به‌عنوان طولِ قطعهٔ خطرناک وسوسه‌کننده است، اما آن معنا مربوط به تابلوی کمکیِ «محدودهٔ اثر» است؛ تابلوی کمکیِ این تصویر فاصله تا آغاز خطر را می‌دهد.