این تابلوها حرکت را مجاز می‌کنند:

توضیح

مستقیم، به راست و دور زدن مجاز است؛ فقط گردش به چپ ممنوع می‌شود.

روی پایهٔ تابلو دو قطعه می‌بینی: تابلوی گردِ حاشیه‌قرمز با زمینهٔ سفید که یعنی «عبور ممنوع»، و درست زیر آن تابلوی فرعی مستطیلی با فلش سیاه رو به چپ. کار این تابلوی فرعی، تعیین جهتِ اعمال تابلوی اصلی است. پس ممنوعیت به کل تقاطع تعمیم نمی‌یابد؛ فقط راهی را می‌بندد که از سمت چپ منشعب می‌شود.

برای خودروی سبزِ تصویر نتیجه روشن است: ورود به شاخهٔ چپ ممنوع، اما ادامهٔ حرکت به‌صورت مستقیم، گردش به راست و دور زدن همچنان مجاز است. دور زدن از این جهت مجاز می‌ماند که تو را وارد راه ممنوع نمی‌کند، بلکه در همان راهی نگه می‌دارد که رویش هستی و فقط جهتت را برمی‌گرداند.

این ترکیب معمولاً برای بستن خیابان‌های یک‌طرفه، ورودی محوطه‌های محدود یا خیابان‌های در دست تعمیر به کار می‌رود؛ فایده‌اش این است که یک شاخه بسته شود بی‌آنکه کل تقاطع از کار بیفتد.

تلهٔ آزمون دو شکل دارد: یا تابلوی اصلی را بدون توجه به فلش می‌خوانی و همه‌چیز را ممنوع می‌شماری، یا فلش را دستوری فرض می‌کنی و خیال می‌کنی تابلو تو را به چپ هدایت می‌کند. فلشِ زیر تابلوی بازدارنده هدایت نمی‌کند، بلکه می‌گوید ممنوعیت به کدام سمت می‌خورد.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• فقط به چپ — «فقط به چپ» درست همان جهتی است که تابلو می‌بندد؛ این گزینه معنای فلش را وارونه می‌خواند و آن را دستوری فرض می‌کند.
• فقط مستقیم — «فقط مستقیم» ممنوعیت را بیش از اندازه گسترش می‌دهد؛ هیچ تابلویی در تصویر گردش به راست یا دور زدن را نبسته است.
• فقط به راست — «فقط به راست» هم بخشی از حقیقت را می‌گوید: گردش به راست مجاز است، اما حرکت مستقیم و دور زدن هم همچنان مجاز می‌مانند.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»