کدام‌یک از این تابلوها «پایان جاده یک‌طرفه» نام دارد؟

توضیح

تابلوی شمارهٔ ۴؛ فلش سفید و پهنِ رو به بالا روی زمینهٔ آبی که یک نوار قرمز مورب آن را قطع کرده است.

در گروه تابلوهای اطلاعاتیِ آبی، یک قاعدهٔ ساده حاکم است: خودِ تابلو آغاز یک رژیم حرکتی را اعلام می‌کند و همان تابلو با نوار قرمز مورب، پایان آن رژیم را. تابلوی «راه یک‌طرفه» یک فلش پهن رو به بالا روی زمینهٔ آبی است؛ پس «پایان راه یک‌طرفه» دقیقاً همان فلش است با نوار قرمز روی آن — یعنی تابلوی ۴ در تصویر.

این تابلو صرفاً یک اطلاع‌رسانی تشریفاتی نیست؛ از لحظهٔ عبور از آن، وضعیت جاده به‌کلی عوض می‌شود. تا پیش از آن تمام عرض سواره‌رو در اختیار جهت حرکت تو بود و می‌توانستی از هر خط عبوری استفاده کنی؛ بعد از آن، نیمهٔ چپ جاده به ترافیک مقابل تعلق دارد. یعنی باید بی‌درنگ به نیمهٔ راست برگردی و از استفاده از نیمهٔ چپ برای سبقت یا دور زدن دست بکشی. بیشترین تصادف‌های مرگبارِ ناشی از این خطا، برخورد جبهه‌ای با خودرویی است که راننده انتظارش را نداشته.

برای حفظ کردن، این تمایز را ثابت نگه دار: یک فلشِ تکی یعنی حرکت یک‌طرفه، اما دو فلش در جهت مخالف هم یعنی حرکت معکوس (ریورس). تابلوی ۱ در تصویر همین دو فلش خط‌خورده را دارد و پرتکرارترین گزینهٔ فریب‌دهندهٔ این سوال است.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• 1 — تابلوی ۱ دو فلش در دو جهت مخالف دارد؛ این یعنی «پایان راه با حرکت معکوس»، نه یک‌طرفه. تنها تفاوت ظاهری، تعداد فلش‌هاست و همین آن را وسوسه‌کننده می‌کند.
• 2 — تابلوی ۲ نقش یک اتوبوس و چند خط عبور را نشان می‌دهد و پایان راه دارای خط ویژهٔ وسایل نقلیه عمومی است، نه پایان یک‌طرفه.
• 3 — تابلوی ۳ اصلاً نوار قرمز ندارد؛ فلش آن از روی خط‌چین به سواره‌روی موازی منحرف می‌شود و هیچ رژیمی را «پایان» نمی‌دهد.
• 5 — تابلوی ۵ فلش رو به بالا به‌همراه اتوبوس دارد و آغاز راه دارای خط ویژهٔ وسایل نقلیه عمومی است — نقطهٔ مقابل «پایان».

مبنای قانونی: قواعد راهنمایی و رانندگی جمهوری ارمنستان