این تابلو نشان می‌دهد:

توضیح

بخشی از راه را نشان می‌دهد که در آن گذرگاه عابر پیاده وجود دارد.

تابلو مثلثی با حاشیهٔ قرمز است و در دستهٔ تابلوهای هشدار‌دهنده قرار می‌گیرد؛ یعنی خبر از خطری می‌دهد که جلوتر است، نه چیزی که همین‌جا قرار دارد. نقش داخل تابلو دقیقاً گویاست: پیکرهٔ عابری که روی نوارهای سیاهِ خط‌کشیِ عابر گام برمی‌دارد. همین نوارها معنای تابلو را قفل می‌کنند: جلوتر گذرگاه عابر پیاده داری.

خودِ گذرگاه با تابلوی مربعی آبی و خط‌کشی عرضی مشخص می‌شود؛ این تابلوی مثلثی فقط پیش‌آگاهی می‌دهد تا پیش از رسیدن، سرعت را کم کنی، پا را روی ترمز آماده نگه داری و به شانهٔ راه و پیاده‌روها نگاه کنی. در محدودهٔ گذرگاه، سبقت و توقف محدود است و اگر خودرویی پیش از خط‌کشی برای عبور عابر ایستاده باشد، تو هم موظفی توقف کنی — رد شدن از کنارش خطرناک‌ترین حالت ممکن است، چون عابرِ پشت آن خودرو را نمی‌بینی.

تلهٔ آزمون، تابلوی هشدارِ همسایه است: پیکرهٔ عابری بدون نوارهای خط‌کشی. آن یکی یعنی «در این بخش پیاده‌رو یا مسیر عابر وجود ندارد و عابران در سواره‌رو حرکت می‌کنند». پس پیش از انتخاب گزینه، به زیر پای عابرِ داخل تابلو نگاه کن؛ بودن یا نبودن نوارها تعیین‌کننده است.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• بخشی از راه که پیاده‌رو یا مسیر عابر دارد — «پیاده‌رو یا مسیر عابر» با تابلوی دایره‌ایِ آبی (دستهٔ دستوری) نشان داده می‌شود، نه با مثلث قرمزِ هشدار‌دهنده؛ شکل تابلو به‌تنهایی این گزینه را رد می‌کند.
• بخشی از راه که پیاده‌رو یا مسیر عابر ندارد — این معنا به تابلوی هشدارِ مشابه تعلق دارد که عابر را بدون نوارهای خط‌کشی نشان می‌دهد؛ در تصویر ما نوارهای زیر پای عابر آشکارا کشیده شده‌اند.