تغییر خط یعنی

توضیح

در هر دو مورد؛ تعریف تغییر خط هر دو حالت را دربرمی‌گیرد.

قاعده: تغییر خط هر دو حالت را شامل می‌شود — هم بیرون رفتن از نوار ترددی که وسیله اشغال کرده، و هم ترک ردیفِ اشغال‌شده در محدودهٔ خط‌کشی‌شده — در هر دو حالت مشروط بر اینکه جهت اولیهٔ حرکت حفظ شود. معیار تشخیص نه پهنای جاده است و نه وجود خط‌کشی، بلکه همین «حفظ جهت حرکت» است.

اگر جهت حرکت عوض شود دیگر تغییر خط نیست: گردش به راست یا چپ، دور زدن و ورود به جادهٔ مجاور تعریف و قواعد حق‌تقدم جداگانه دارند. علت اینکه تعریف قانونی هر دو حالت را پوشش می‌دهد این است که جاده‌ها همیشه خط‌کشی ندارند یا خط‌کشی‌شان محو شده؛ اگر تعریف فقط به ردیف‌های خط‌کشی‌شده محدود می‌شد، جابه‌جایی جانبی در جاده‌های بی‌خط‌کشی از شمول قاعده بیرون می‌ماند و راننده تکلیفی به راهنما زدن و راه دادن نداشت. در عمل: پیش از هر جابه‌جایی جانبی راهنما بزن و به وسیله‌ای که از قبل داخل نوار مقصد در حرکت است راه بده؛ مانع تویی، نه او.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• ترک محدوده تردد اشغال‌شده توسط وسیله، با حفظ جهت اولیه حرکت — درست ولی ناقص است؛ این فقط حالت جاده یا محدودهٔ بدون تفکیک ردیف را توصیف می‌کند.
• ترک ردیف اشغال‌شده در داخل محدوده تردد علامت‌گذاری‌شده، با حفظ جهت اولیه حرکت — این هم ناقص است و فقط حالت جادهٔ خط‌کشی‌شده را می‌گوید؛ تعریف قانونی هر دو را با هم پوشش می‌دهد.