طبق قانون ج.ا.، حرکت دوچرخه‌سواران در سواره‌رو ممنوع است:

توضیح

بدون کلاه ایمنی.

قانون «تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای» حضور دوچرخه‌سوار در سواره‌رو را به داشتن کلاه ایمنی مشروط کرده است؛ یعنی همان‌جایی که دوچرخه دوشادوش خودروهای موتوری و با اختلاف سرعت زیاد حرکت می‌کند. عینک محافظ در این قانون شرط ورود به سواره‌رو نیست و نداشتنش تخلف به حساب نمی‌آید.

دلیل ایمنی این شرط ساده است: دوچرخه‌سوار نه بدنه دارد، نه کیسهٔ هوا، نه کمربند. در برخورد با خودرو یا حتی در زمین خوردن ساده، در بیشتر موارد سر است که با آسفالت یا بدنهٔ خودرو تماس پیدا می‌کند و آسیب مغزی همان چیزی است که یک تصادف قابل‌درمان را به تصادف مرگبار تبدیل می‌کند. کلاه ایمنی دقیقاً همین حلقه را می‌شکند.

قید «در سواره‌رو» را از دست نده؛ ممنوعیت به حضور دوچرخه در سواره‌روی مشترک با خودروها گره خورده است، نه به هر جایی که دوچرخه می‌تواند برود.

تلهٔ رایج آزمون، گزینهٔ «در هر دو مورد» است: چون هم کلاه و هم عینک وسیلهٔ محافظ به نظر می‌رسند، ذهن به سمت پاسخ جامع می‌رود. اما آزمون دنبال چیزی است که قانون صراحتاً نوشته، نه چیزی که منطقی به نظر می‌رسد. هر جا گزینهٔ «هر دو» دیدی، اول مطمئن شو هر دو جزء واقعاً در متن مقررات آمده‌اند.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• بدون عینک محافظ. — عینک محافظ وسیلهٔ مفیدی است و در ذهن با تجهیزات ایمنی دوچرخه‌سواری گره خورده، اما قانون آن را شرط ورود به سواره‌رو قرار نداده است.
• در هر دو مورد — «هر دو مورد» فقط وقتی درست می‌شد که نبودِ عینک هم مثل نبودِ کلاه ممنوعیت ایجاد می‌کرد؛ در متن قانون فقط کلاه ایمنی آمده است.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»