کدام‌یک در حرکت حق تقدم دارد:

توضیح

خودروی قرمز، چون در تغییر همزمان خط، وسیله نقلیهٔ سمت راست حق تقدم دارد.

هر دو خودرو راهنما زده‌اند و همزمان به سمت فاصلهٔ میان خودشان می‌روند: آبی از خط چپ به راست و قرمز از خط راست به چپ. قاعده در این حالت یک جمله بیشتر نیست — وقتی دو وسیله نقلیهٔ هم‌جهت همزمان خط عوض می‌کنند، راننده باید به وسیله نقلیه‌ای که در سمت راست اوست حق تقدم بدهد. پس رانندهٔ آبی موظف است صبر کند و قرمز اول می‌رود.

دلیل ایمنی، سادگی و قطعیت است. اگر معیار به قضاوت هر راننده واگذار می‌شد، هر دو در یک لحظه وارد یک فضا می‌شدند و برخورد پهلو به پهلو رخ می‌داد؛ برخوردی که در سرعت شهری هم مهارِ خودرو را از دست راننده می‌گیرد. «سمت راست مقدم است» معیاری است که هر دو راننده از پشت فرمان می‌بینند و نیازی به تبادل نگاه یا چراغ‌زدن ندارد، و همان قاعدهٔ آشنای تقاطع بدون کنترل را در حرکت طولی تکرار می‌کند، پس راحت در ذهن می‌ماند.

تلهٔ این سوال در توجیه گزینه‌هاست، نه در خودِ خودرو. دو گزینه سعی می‌کنند از «راهنما زدن» یا «قصد گردش» حق تقدم بسازند. این را قطعی بدان: راهنما فقط اعلام قصد است و به‌تنهایی هیچ حقی ایجاد نمی‌کند؛ راننده‌ای که راهنما می‌زند همچنان موظف است پیش از مانور مطمئن شود مزاحمتی ایجاد نمی‌کند.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• خودروی آبی، چون خودروی قرمز جهت حرکت را به چپ تغییر می‌دهد — راهنما زدن یا تغییر جهت خودروی قرمز هیچ حق تقدمی برای آبی نمی‌سازد؛ اعلام قصد، حق ایجاد نمی‌کند و در تغییر همزمان خط تنها معیار، موقعیت راست و چپ است.
• خودروی آبی، چون هنگام تغییر همزمان خط در سمت چپ قرار دارد — قاعده را وارونه گفته است: در تغییر همزمان خط، وسیله نقلیهٔ سمت چپ باید راه بدهد، نه اینکه حق تقدم داشته باشد.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»