در حرکت روبه‌رو در سرازیری‌های تند، باید راه بدهد:

توضیح

به وسیلهٔ نقلیه‌ای که از سربالایی می‌آید باید راه بدهی.

در سرازیری تند، وقتی عرض راه برای عبور هم‌زمان دو خودرو کافی نیست، تویی که پایین می‌آیی باید بایستی؛ حق تقدم با خودرویی است که در سربالایی حرکت می‌کند.

دلیل این قاعده کاملاً فنی است. خودرویی که در شیب رو به بالا متوقف شود، برای راه افتادن دوباره باید هم‌زمان ترمز، کلاچ و گاز را مدیریت کند، احتمال سُر خوردن به عقب دارد و اگر بار سنگین یا یدک داشته باشد این کار به‌مراتب سخت‌تر می‌شود. در مقابل، خودروی در سرازیری با کمترین هزینه می‌ایستد و دوباره راه می‌افتد. قانون بار تصمیم را روی دوش کسی گذاشته که توقفش ارزان‌تر و امن‌تر است.

نکتهٔ دوم مدیریت ترمز است: توقف و راه‌اندازی مکرر در سرازیری‌های طولانی ترمز را داغ می‌کند، اما این هزینه در برابر خطر سُر خوردن یک خودروی سنگین در سربالایی ناچیز است. در جاده‌های کوهستانی ارمنستان این وضعیت روزمره است.

تلهٔ آزمون، گزینهٔ «وسیلهٔ نقلیهٔ عمومی» است؛ عمومی بودن خودرو در این وضعیت هیچ حق تقدمی نمی‌سازد. تنها معیار، جهت شیب است. یک جملهٔ کوتاه برای حفظ کردن: «پایین‌رونده به بالارونده راه می‌دهد.»

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• راننده وسیله نقلیه عمومی — عمومی بودن وسیلهٔ نقلیه در شیب‌ها حق تقدم ایجاد نمی‌کند؛ معیار قانون فقط جهت حرکت نسبت به شیب است.
• راننده وسیله‌ای که در سرازیری حرکت می‌کند — دادن حق تقدم به خودروی در حال سرازیری، درست وارونهٔ قاعده است: او همان کسی است که باید توقف کند و راه بدهد.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»