خودروی زرد از تقاطع عبور می‌کند:

توضیح

آخر.

تابلوی لوزی زرد وسط تصویر با تابلوی کمکی زیرش نشان می‌دهد راه اصلی در این تقاطع می‌پیچد: راه اصلی از سمت خودروی قرمز می‌آید و به راه خودروی سبز می‌رود. راه خودروی آبی و راه خودروی زرد هر دو فرعی‌اند و روبه‌روی خودروی زرد تابلوی هشت‌ضلعی قرمز «ایست» نصب شده است.

پس ابتدا خودروهای روی راه اصلی عبور می‌کنند؛ بین آن دو هم قاعدهٔ دست راست حاکم است و چون خودروی سبز از سمت راست خودروی قرمز می‌آید، سبز اول و قرمز دوم است. سپس نوبت دو خودروی راه فرعی می‌رسد: خودروی آبی از سمت راست خودروی زرد وارد تقاطع می‌شود، بنابراین آبی سوم و خودروی زرد آخرین است.

تابلوی «ایست» یک شرط اضافه بر «حق تقدم بده» می‌گذارد: باید پشت خط ایست یا لبهٔ سواره‌رو کاملاً متوقف شوی، حتی اگر راه خلوت به‌نظر برسد. دلیلش دید محدود در این‌گونه تقاطع‌هاست؛ توقف کامل به تو فرصت می‌دهد سر بچرخانی و هر دو جهت راه اصلی را واقعاً ببینی. تلهٔ آزمون این است که فکر کنی خودروی زرد چون در سمت راست بقیه ایستاده زودتر می‌رود؛ فرعی‌بودن راه و تابلوی ایست این امتیاز را کاملاً از بین می‌برد.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• اول. — «اول» یعنی خودروی زرد حق تقدم داشته باشد، در حالی که تابلوی ایست او را موظف به توقف کامل و راه‌دادن به همه کرده است.
• دوم. — «دوم» تنها زمانی ممکن بود که خودروی زرد روی راه اصلی باشد؛ تابلوی کمکی نشان می‌دهد راه اصلی از سمت قرمز به سمت سبز می‌پیچد و راه زرد فرعی است.
• سوم. — «سوم» یعنی خودروی زرد پیش از خودروی آبی برود، اما آبی از سمت راست او می‌آید و میان دو وسیلهٔ راه فرعی هم قاعدهٔ دست راست برقرار است.