دومین وسیله‌ای که از تقاطع عبور می‌کند:

توضیح

خودروی آبی.

در این تقاطع نه چراغ راهنمایی هست، نه تابلوی «راه اصلی» و نه «راه بده»؛ یعنی راه‌ها هم‌ارزند و تنها ابزار تصمیم، قاعدهٔ دست راست است: به وسیله نقلیه‌ای که از سمت راست تو نزدیک می‌شود راه بده.

این قاعده را روی هر سه وسیله پیاده کن. سمت راستِ کامیون سبز خالی است، پس هیچ‌کس جلودار او نیست و اول حرکت می‌کند. خودروی آبی کامیون را در سمت راست خود دارد و باید به او راه بدهد؛ اما خودِ آبی در سمت راست خودروی قرمز قرار گرفته است، پس قرمز باید پشت سر او بماند. زنجیره کامل می‌شود: کامیون سبز، بعد آبی و در آخر قرمز. دومین وسیله‌ای که از تقاطع می‌گذرد خودروی آبی است. دلیل ایمنی: در تقاطع بدون تابلو، دو راننده تقریباً هم‌زمان به نقطهٔ برخورد می‌رسند. اگر هر دو بایستند ترافیک قفل می‌شود و اگر هر دو حرکت کنند، برخورد جلو به پهلو رخ می‌دهد؛ همان تصادفی که کم‌ترین فضای ضربه‌گیر را دارد و مستقیم به سرنشین ضربه می‌زند. یک قرارداد ساده و یکسان، این تصمیم را از سلیقهٔ لحظه‌ای بیرون می‌آورد.

روش کار در آزمون: به‌جای تحلیل کل صحنه، برای هر وسیله فقط یک سؤال بپرس: «سمت راست او چه کسی ایستاده؟» وسیله‌ای که سمت راستش خالی است همیشه نفر اول است و بقیه پشت سر او مرتب می‌شوند. تلهٔ رایج این است که بزرگ‌ترین وسیله یا نزدیک‌ترین خودرو به مرکز تقاطع را نفر اول فرض کنی.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• خودروی قرمز. — قرمز نفر آخر است نه دوم؛ خودروی آبی از سمت راست او می‌آید و باید به آن راه بدهد.
• خودروی سبز. — کامیون سبز نفر اول است چون سمت راستش خالی است؛ اگر دنبال «دومین» وسیله می‌گردی باید از او رد شوی.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»