این علامت شناسایی برای مشخص کردن وسیله نقلیه‌ای به کار می‌رود که:

توضیح

کالاهای خطرناک حمل می‌کند.

علامت تصویر یک صفحهٔ مستطیلی با کادر سیاه است: بخش چپ سفید و بخش راست رنگی (نارنجی-قرمز) که یک خط افقی آن را به دو نیم تقسیم کرده است. این صفحه روی جلو و عقب خودرویی نصب می‌شود که بار خطرناک — سوخت، گاز، مواد شیمیایی، مواد آتش‌زا یا سمی — حمل می‌کند و روی بخش رنگی آن کد خطر و شمارهٔ شناسایی مادّه نوشته می‌شود.

کارکرد ایمنی این علامت دو لایه دارد. لایهٔ اول برای تو به‌عنوان رانندهٔ عادی است: پشت چنین خودرویی فاصلهٔ بیشتری بگیر، برای سبقت عجله نکن، در تونل و ترافیک سنگین کنارش نچسب و بدان که این خودرو محدودیت سرعت و مسیر خاص خودش را دارد و ناگهانی متوقف نمی‌شود. لایهٔ دوم برای نیروهای امداد است؛ در لحظهٔ تصادف، همان عدد روی صفحهٔ نارنجی تعیین می‌کند که آتش‌نشان با آب خاموش کند یا با کف، و محدودهٔ تخلیه چند متر باشد. برای همین علامت باید همیشه تمیز و خوانا بماند.

تلهٔ رایج، اشتباه گرفتن این صفحه با سایر علائم شناسایی است. معیار ساده‌ای داشته باش: مستطیل با بخش رنگی و کادر سیاه یعنی بار خطرناک؛ دایرهٔ زرد با سه نقطه یعنی رانندهٔ ناشنوا؛ نماد ویلچر یعنی رانندهٔ دارای معلولیت؛ و مربع با نوارهای مورب قرمز و سفید یعنی بار حجیم و خارج از اندازه.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• توسط فرد دارای معلولیت رانده می‌شود. — علامت رانندهٔ دارای معلولیت نماد ویلچر دارد؛ این صفحه هیچ نمادی از سرنشین نشان نمی‌دهد و دربارهٔ محمولهٔ خودرو است، نه راننده.
• بارهای سنگین و خارج از اندازه حمل می‌کند. — بار حجیم و خارج از اندازه با نوارهای مورب قرمز و سفید (و در صورت لزوم پرچم و چراغ) مشخص می‌شود؛ رنگ قرمز مشترک باعث اشتباه گرفتن این دو می‌شود.
• توسط راننده ناشنوا-گنگ یا ناشنوا رانده می‌شود. — علامت رانندهٔ ناشنوا دایرهٔ زرد با سه نقطهٔ سیاه است و اصلاً شکل مستطیلی ندارد.