هنگام نزدیک شدن به وسیله نقلیه متوقفی که چراغ چشمک‌زن قرمز آن روشن است، رانندگان وسایل نقلیه‌ای که در آن جهت حرکت می‌کنند باید:

توضیح

توقف کن و تنها پس از دریافت اجازه به حرکت ادامه بده.

چراغ چشمک‌زن قرمزِ روشن روی وسیله نقلیه‌ای که ایستاده است، یک فرمان ایست برای همهٔ رانندگانی است که در آن جهت حرکت می‌کنند. باید پیش از رسیدن به آن متوقف شوی و تنها زمانی دوباره راه بیفتی که اجازه داده شود.

رنگ‌ها در این نظام معنای ثابتی دارند و بهترین راه یادگیری، مقایسهٔ آنهاست. نارنجی یا زرد فقط می‌گوید «اینجا خطر یا کار در جریان است»، هیچ الزامی نمی‌سازد و به دارنده‌اش هم برتری نمی‌دهد. آبی همراه آژیر می‌گوید «راه باز کن تا رد شوم». قرمز اما به‌جای درخواست عبور، عبور را متوقف می‌کند؛ چون معمولاً نقطه‌ای را علامت می‌زند که خودِ راه در آنجا ناامن یا بسته است.

دلیل ایمنی‌اش را با یک تصویر ذهنی نگه دار: پشت آن خودروی متوقف ممکن است محمولهٔ ویژه در حال جابه‌جایی باشد، مأمور در حال کار روی سواره‌رو باشد یا مسیر بسته شده باشد. راننده‌ای که فقط سرعتش را کم می‌کند و رد می‌شود، وارد فضایی می‌شود که برای عبور خودرو حساب نشده است. تلهٔ آزمون هم همین است: گزینهٔ «سرعت را کم کن» چون در سوال‌های همسایه بارها پاسخ درست بوده، آشنا و قابل قبول به نظر می‌رسد.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• سرعت را طوری کم کنند که در صورت لزوم بتوانند فوراً توقف کنند. — کم کردن سرعت واکنش درست در برابر سیگنال‌های هشداردهنده است، اما چراغ چشمک‌زن قرمز از این سطح فراتر می‌رود و ایست کامل می‌طلبد.

مبنای قانونی: قواعد راهنمایی و رانندگی جمهوری ارمنستان