هنگام ورود به محدودهٔ مجاور، راننده باید حق تقدم بدهد به:

توضیح

به دوچرخه‌سواران راه بده و برای عابران پیاده مانع ایجاد نکن.

ورود به محدودهٔ مجاور — حیاط، پارکینگ، محوطهٔ جایگاه سوخت یا هر ملک کنار راه — یعنی خروج از سواره‌رو و قطع کردن مسیرهایی که در کنار راه در جریان‌اند. در این مانور هم باید به دوچرخه‌سوار راه بدهی و هم حق نداری برای عابر پیاده مانع بسازی؛ پاسخ درست هر دو تکلیف را با هم دارد.

دلیل ایمنی روشن است: راننده‌ای که می‌خواهد وارد حیاط شود، تمام توجهش به شکاف میان خودروهای مقابل و جریان عبوری است. در همان چند ثانیه، پیاده‌رو و مسیر دوچرخه از کنار او رد می‌شود. دوچرخه‌سوار با سرعتی چند برابر عابر و اغلب از ناحیهٔ کور کنار ستون خودرو می‌رسد؛ به همین دلیل مقررات نام او را جداگانه آورده تا فراموش نشود.

نکتهٔ مکمل را هم حفظ کن: هنگام خروج از محدودهٔ مجاور به راه، تکلیف سنگین‌تر است و باید به همهٔ کاربران راه، از جمله عابران روی پیاده‌روی مسیرت، راه بدهی.

تلهٔ آزمون، گزینه‌های «فقط عابران» و «فقط دوچرخه‌سواران» است. هر دو نیمهٔ حقیقت‌اند و برای همین جذاب به نظر می‌رسند؛ اما مقررات این دو گروه را با هم آورده است.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• فقط عابران پیاده. — «فقط عابران پیاده» بخشی از تکلیف را حذف می‌کند؛ دوچرخه‌سواری که در مسیر خودش حرکت می‌کند هم باید از تو راه بگیرد.
• فقط دوچرخه‌سواران. — «فقط دوچرخه‌سواران» هم ناقص است؛ تو حق نداری با مانور ورود، مسیر عابر پیاده را ببندی یا او را وادار به توقف و تغییر مسیر کنی.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»