چراغ خطر (فلاشر) روشن می‌شود:

توضیح

در صورت تصادف رانندگی.

چراغ خطر برای اعلام وضعیت غیرعادی و غیرمنتظرهٔ خودرو است، و تصادف رانندگی نمونهٔ اصلی همین وضعیت است. خودروی تصادفی معمولاً در نقطه‌ای متوقف می‌ماند که هیچ راننده‌ای انتظارش را ندارد: وسط خط عبور، کج نسبت به جریان ترافیک، گاهی با چراغ‌های شکسته و در محدودهٔ دید کوتاه.

در چنین لحظه‌ای، بلندترین و سریع‌ترین پیامی که می‌توانی به بقیه بدهی همین فلاشر است. مهم‌ترین خطر پس از هر تصادف، تصادف دوم است: خودرویی که با سرعت جاده می‌رسد، صحنه را دیر تشخیص می‌دهد و به آدم‌هایی می‌زند که تازه از خودرو پیاده شده‌اند. روشن کردن فلاشر باید نخستین حرکت تو باشد، پیش از پیاده شدن و پیش از تماس. بعد از آن، مثلث خطر را در فاصلهٔ مناسب قرار بده؛ فلاشر جایگزین مثلث نیست، مکمل آن است.

دو گزینهٔ دیگر عادت‌های اشتباه رایج‌اند و باید کنار گذاشته شوند. فهرست مواردی که فلاشر در آنها الزامی است مشخص است: تصادف، توقف اجباری در محل ممنوعهٔ توقف، یدک‌کشی روی خودروی یدک‌شونده، خیره شدن راننده از نور چراغ‌ها، و سوار و پیاده کردن کودکان در خودروی دارای علامت حمل کودک. هرچه بیرون این فهرست است، عرف است نه قاعده.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• قبل از ورود به تونل. — ورود به تونل چراغ خطر نمی‌خواهد؛ آنچه در تونل الزامی است روشن کردن چراغ‌های جلو است، نه فلاشر.
• هنگام حرکت در کاروان سازمان‌یافته. — حرکت در کاروان سازمان‌یافته با فلاشر اعلام نمی‌شود؛ چنین کاروانی با خودروی اسکورت و چراغ‌های ویژه هدایت می‌شود و روشن نگه داشتن فلاشر در حرکت، علامت راهنما را هم بی‌اثر می‌کند.

مبنای قانونی: قواعد راهنمایی و رانندگی جمهوری ارمنستان