چراغ‌های مه‌شکن عقب را می‌توان به کار برد:

توضیح

فقط در شرایط دید ناکافی.

چراغ‌های مه‌شکن عقب تنها در شرایط دید ناکافی — مه، برف سنگین، باران شدید یا گردوغبار — به کار می‌روند. تاریکی شب به‌تنهایی شرط استفاده از آن‌ها نیست و در هوای صاف، حتی در جادهٔ تاریک، باید خاموش باشند.

علت این محدودیت شدت نور آن‌هاست. مه‌شکن عقب چندین برابر چراغ‌های معمولی عقب نور می‌دهد؛ این شدت وقتی مفید است که ذرات معلق نور را می‌بلعند و باید از میان مه دیده شوی. اما در هوای صاف همان شدت به چشم رانندهٔ پشت سر می‌زند، خیره‌اش می‌کند و — مهم‌تر از آن — تشخیص روشن شدن چراغ ترمز تو را برایش سخت می‌کند. یعنی چراغی که برای ایمنی ساخته شده، در جای اشتباه دقیقاً هشدار ترمز را می‌پوشاند. به همین دلیل هم اتصال مه‌شکن عقب به مدار چراغ ترمز ممنوع است.

نکتهٔ حفظ‌کردنی: معیار «دید ناکافی» است، نه «تاریکی» و نه «تونل». در تونل چراغ نور پایین را روشن کن، نه مه‌شکن عقب را. و به‌محض اینکه از منطقهٔ مه بیرون آمدی، یادت باشد آن را خاموش کنی.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• هنگام حرکت در کاروان در ساعات تاریکی. — «حرکت در کاروان در شب» شرایط دید ناکافی نیست؛ در این حالت مه‌شکن عقب فقط رانندهٔ خودروی پشتی را که در فاصلهٔ نزدیک است خیره می‌کند.
• هنگام حرکت در تونل‌ها. — «تونل» وسوسه‌کننده است چون داخل تونل تاریک است، اما هوای تونل صاف است و دید کم نیست؛ در تونل باید چراغ نور پایین روشن باشد.
• هنگام تخلیه بار در شب. — «تخلیه بار در شب» اصلاً وضعیت حرکت نیست؛ برای وسیله نقلیه متوقف در شب چراغ‌های ابعاد و در صورت لزوم چراغ خطر اضطراری کاربرد دارد.
• در همه موارد بالا. — «همه موارد بالا» جمع‌بندی نادرستی است که با پذیرفتن سه گزینهٔ غلط ساخته شده؛ تنها یکی از موارد، یعنی دید ناکافی، شرط قانونی است.

مبنای قانونی: قواعد راهنمایی و رانندگی جمهوری ارمنستان