چراغ‌های چشمک‌زن نارنجی یا زرد نصب‌شده روی وسایل نقلیه برای چیست؟

توضیح

برای هشدار دادن به سایر کاربران راه دربارهٔ خطر.

چراغ چشمک‌زن نارنجی یا زرد یک سیگنال اطلاع‌رسان است، نه سیگنال برتری. روی خودروهای راه‌سازی، حمل بار بزرگ یا کند، یدک‌کش، زباله‌کش و مانند اینها نصب می‌شود تا از دور بگوید «اینجا چیزی هست که با جریان عادی ترافیک جور نیست».

مهم‌ترین نکته این است که این چراغ به دارنده‌اش هیچ حق تقدمی نمی‌دهد و او را از رعایت قواعد معاف نمی‌کند؛ فقط در چارچوب کاری که انجام می‌دهد ممکن است اجازهٔ انحراف از بعضی الزامات را داشته باشد، آن هم مشروط به تأمین ایمنی. برعکسِ چراغ آبی، دیدنش برای تو تکلیفِ راه دادن نمی‌سازد؛ ولی به‌عنوان راننده‌ای که خطر را دیده، انتظار می‌رود سرعتت را کم کنی، فاصله‌ات را زیاد کنی و برای مانور غیرمنتظرهٔ آن خودرو آماده باشی.

دلیل ایمنی‌اش اختلاف سرعت است: بیشتر تصادف‌های سنگین در جادهٔ باز وقتی رخ می‌دهد که خودرویی با سرعت بالا به جسمی بسیار کندتر می‌رسد و دیر متوجه می‌شود. نور چشمک‌زن زرد فاصلهٔ تشخیص را چند صد متر جلوتر می‌برد و همین برای ترمز کردن یا تعویض خط کافی است. تلهٔ آزمون این است که هر چراغ چشمک‌زنی را با اولویت عبور یکی بگیری؛ فقط آبی است که حق تقدم می‌سازد.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• برای به دست آوردن حق تقدم نسبت به سایر کاربران راه. — این چراغ برتری ایجاد نمی‌کند؛ دارندهٔ آن هم باید حق تقدم را طبق قواعد عمومی رعایت کند و صرف روشن بودنش راه را برایش باز نمی‌کند.

مبنای قانونی: قواعد راهنمایی و رانندگی جمهوری ارمنستان