اولین وسیله‌ای که از تقاطع عبور می‌کند:

توضیح

خودروی قرمز.

تابلوی لوزیِ زرد «راه اصلی» رو به مسیر خودروی آبی نصب شده و جفتش در گوشهٔ مقابل و در امتداد مسیر خودروی قرمز ایستاده است؛ یعنی راه اصلی همان محوری است که قرمز و آبی روی آن حرکت می‌کنند. در مقابل، خودروی سبز تابلوی مثلثیِ «راه بده» را پیش رو دارد و کامیون زرد هم پشتِ همان تابلو را در گوشهٔ سمت خودش نشان می‌دهد. پس ترتیب عبور دو مرحله‌ای است: اول هر دو وسیلهٔ راه اصلی، بعد وسایل نقلیهٔ راه فرعی.

می‌ماند تعیین تکلیف بین قرمز و آبی که روبه‌روی هم‌اند. قرمز به راست می‌پیچد و آبی راهنمای چپ زده است. کسی که به چپ می‌پیچد عرضِ کامل مسیر مقابل را قطع می‌کند، پس موظف است به وسیله نقلیهٔ روبه‌رو که مستقیم می‌رود یا به راست می‌پیچد راه بدهد. نتیجه: خودروی قرمز اول از تقاطع می‌گذرد و آبی پشت سر او. دلیل ایمنی: گردش به چپ خطرناک‌ترین مانور تقاطع است، چون مسیر گردش، جریان روبه‌رو را در زاویه‌ای قطع می‌کند که برخورد جلو به پهلو و با سرعت جمع‌شونده به بار می‌آورد. قانون بار انتظار را روی دوش کسی می‌گذارد که این مسیر را قطع می‌کند، نه کسی که مستقیم می‌راند.

روش حفظ: اول تابلوها را بخوان و راه اصلی را از فرعی جدا کن، بعد داخل هر گروه با قاعدهٔ گردش به چپ و قاعدهٔ دست راست ترتیب را بچین. جابه‌جا کردن این دو مرحله، رایج‌ترین خطای این تصاویر است.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• خودروی سبز. — خودروی سبز تابلوی «راه بده» را پیش رو دارد؛ او روی راه فرعی است و تا خالی‌شدن راه اصلی حق ورود به تقاطع ندارد.
• خودروی آبی. — آبی هم روی راه اصلی است و همین وسوسه‌کننده‌اش می‌کند، اما چون به چپ می‌پیچد باید اول به خودروی قرمزِ روبه‌رو راه بدهد و نفر دوم است.
• خودروی زرد. — کامیون زرد روی راه فرعی است و بزرگ‌بودن وسیله نقلیه هیچ حق تقدمی نمی‌آورد؛ او بعد از هر دو خودروی راه اصلی حرکت می‌کند.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»