این تابلو نشان می‌دهد:

توضیح

جاده‌ای که راه عبور ندارد؛ یعنی بن‌بست.

این تابلو مستطیلی و آبی است: یک خط سفید عمودی که در انتها به یک نوار قرمز افقی می‌رسد. نقشهٔ سادهٔ همان چیزی است که پیش رو داری — راهی که وارد آن می‌شوی و در انتها بسته است. نوار قرمز نمایندهٔ همان دیوار یا انتهای مسدود مسیر است.

نکتهٔ کلیدی که در آزمون سنجیده می‌شود این است که این تابلو از خانوادهٔ تابلوهای اطلاعاتی است، نه ممنوعیت. ورود به خیابان بن‌بست آزاد است؛ تابلو فقط به تو خبر می‌دهد که از آن سو خروجی نداری و باید برای بازگشت دور بزنی. به همین دلیل رنگ زمینه آبی است و هیچ حلقهٔ قرمزی دور آن نیست.

دلیل ایمنی نصب این تابلو روشن است: راننده‌ای که بدون اطلاع وارد بن‌بست شود، ناچار می‌شود در کوچه‌ای باریک و اغلب پر از خودروی پارک‌شده دور بزند یا مسافت زیادی دنده‌عقب برود. دنده‌عقب طولانی در فضای تنگ یکی از رایج‌ترین منابع برخورد با عابر پیاده — به‌ویژه کودک — و با خودروهای پارک‌شده است. اعلام بن‌بست پیش از ورود، این مانور را از اساس حذف می‌کند.

تلهٔ رایج این است که آن را با تابلوی «ورود ممنوع» (دایرهٔ قرمز با نوار سفید افقی) اشتباه بگیری. آن یکی ورود را ممنوع می‌کند، این یکی فقط اطلاع می‌دهد. نسخه‌هایی از همین تابلو با ساقهٔ افقی هم وجود دارد که نشان می‌دهد راهِ سمت راست یا چپِ تقاطع پیش رو بن‌بست است.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• جهت حرکت به سمت یک مکان در منطقه مسکونی. — «جهت حرکت به سمت یک مکان در منطقهٔ مسکونی» با تابلویی نشان داده می‌شود که فلش جهت‌دار و معمولاً نام مقصد دارد؛ در این تصویر هیچ فلشی وجود ندارد و انتهای خط با نوار قرمز بسته شده است.
• پایان خط اضافه در سربالایی یا خط شتاب‌گیری. — «پایان خط اضافه یا خط شتاب‌گیری» با نقشی از چند خط عبور که یکی از آن‌ها ادغام می‌شود نمایش داده می‌شود؛ اینجا فقط یک مسیر منفرد داریم که ته آن مسدود است.

مبنای قانونی: قواعد راهنمایی و رانندگی جمهوری ارمنستان