در این تقاطع آیا باید به کامیونی که از جاده خاکی نزدیک می‌شود حق تقدم بدهید؟

توضیح

لازم نیست؛ راه آسفالته نسبت به راه خاکی، راه اصلی به شمار می‌رود.

راه اصلی فقط با تابلو تعیین نمی‌شود. راهی که روکش سخت دارد — آسفالت، بتن یا سنگ‌فرش — نسبت به راه خاکی راه اصلی محسوب می‌شود، حتی اگر هیچ تابلوی اولویتی نصب نشده باشد. در تصویر زیر چرخ‌های تو آسفالت است و کامیون از راهی خاکی و بدون روکش به تقاطع نزدیک می‌شود؛ پس تو روی راه اصلی هستی و کامیون موظف است بایستد.

قاعدهٔ دست راست اینجا اصلاً موضوعیت ندارد، چون آن قاعده فقط بین راه‌های هم‌ارزش اجرا می‌شود. همین ترتیب را حفظ کن: اول تعیین کن راه‌ها هم‌ارزش‌اند یا نه؛ تا وقتی نابرابری وجود دارد، چپ و راست هیچ نقشی در تصمیم ندارد.

یک نکتهٔ تکمیلی که در آزمون هم می‌آید: اگر نتوانی نوع روکش راه را تشخیص بدهی — شب، گِل، برف یا خاکِ ریخته‌شده روی آسفالت — و تابلوی اولویتی هم نباشد، باید فرض کنی روی راه فرعی هستی و حق تقدم بدهی. این فرضِ محافظه‌کارانه دقیقاً برای بستن تصادف‌هایی است که از برداشت متفاوت دو راننده دربارهٔ اهمیت راه‌ها رخ می‌دهد. در عمل هم حق تقدم داشتن تضمین نیست: کامیون بارگیری‌شده روی خاک ترمزگیری ضعیف‌تری دارد، پس سرعتت را کم کن و مطمئن شو راننده واقعاً ایستاده است.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• باید بدهید، چون از سمت راست نزدیک شده است. — قاعدهٔ «مانع سمت راست» درست است اما فقط در تقاطع راه‌های هم‌ارزش؛ اینجا راه تو آسفالته و راه کامیون خاکی است، پس تقاطع نابرابر است و سمت نزدیک شدن اهمیتی ندارد.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»