این خط‌کشی برای این منظور به کار می‌رود:

توضیح

مشخص کردن ایستگاه وسایل نقلیهٔ همگانی و ایستگاه تاکسی.

شکل زیگزاگی که در تصویر می‌بینی در امتداد لبهٔ سواره‌رو کشیده می‌شود و محدودهٔ ایستگاه اتوبوس و ایستگاه تاکسی را مشخص می‌کند. شکل شکستهٔ آن عمداً با هر خط‌کشی دیگری فرق دارد تا از فاصلهٔ دور و حتی در شب و باران قابل تشخیص باشد.

کارکرد ایمنی این خط‌کشی، خالی نگه داشتن کنارهٔ سواره‌روست. اگر خودروهای شخصی در محدودهٔ ایستگاه پارک کنند، اتوبوس مجبور می‌شود مسافر را در فاصله‌ای از جدول و عملاً وسط سواره‌رو پیاده کند؛ آن وقت مسافر از میان دو ردیف خودرو بیرون می‌آید و رانندهٔ خط کناری او را نمی‌بیند. بخش بزرگی از تصادف‌های عابر در شهر دقیقاً از همین الگو می‌آید.

پس در محدودهٔ این خط‌کشی، توقف و پارک وسایل نقلیهٔ دیگر مجاز نیست؛ تنها سوار و پیاده کردن مسافر، آن هم به شرط ایجاد نکردن مانع برای وسایل نقلیهٔ همگانی، استثناست.

تلهٔ آزمون، گزینهٔ «مشخص کردن محل‌های پارک» است: هر دو به توقف خودرو ربط دارند و برای همین شبیه به نظر می‌رسند. تفاوت را از شکل بگیر — جای پارک با خطوط مستقیم مرزبندی می‌شود، ایستگاه با زیگزاگ.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• مشخص کردن محل‌های پارک، جایی که روش‌های پارک وسایل نقلیه در پارکینگ کنار پیاده‌رو نشان داده می‌شود. — محل‌های پارک با خطوط مستقیم و منظم مرزبندی می‌شوند؛ خط شکسته و زیگزاگ اصلاً برای نشان دادن روش پارک به کار نمی‌رود.
• مشخص کردن محل‌هایی که پارک وسایل نقلیه در آنها ممنوع است. — این گزینه نتیجهٔ خط‌کشی را با معنای آن اشتباه می‌گیرد: درست است که در محدودهٔ ایستگاه پارک ممنوع می‌شود، اما پیام اصلی خط‌کشی تعیین محل ایستگاه است، نه اعلام یک منطقهٔ ممنوعهٔ پارک به‌طور کلی.