طبق قانون ج.ا.، حداکثر وزن مجاز وسیله نقلیه عبارت است از:

توضیح

حداکثر وزن مجاز، وزن خودروِ تجهیز و بارگیری‌شده همراه با راننده، سرنشینان و بار است، به مقداری که سازنده به‌عنوان حداکثر مجاز تعیین کرده.

سه عنصر این تعریف را با هم نگه دارید: خودرو در حالت کامل و مجهز (با سوخت، روغن، ابزار و زاپاس)، بارِ انسانی و کالاییِ روی آن، و مرجعِ تعیین‌کننده که کارخانهٔ سازنده است — نه راننده، نه صاحب بار و نه مأمور کنترل. دلیل فنی‌اش روشن است: ترمز، لاستیک، فنربندی و محورها برای یک سقف مشخص طراحی و آزمایش شده‌اند. عبور از آن سقف مسافت توقف را بلندتر می‌کند، دمای لاستیک و ترمز را بالا می‌برد و احتمال شکست محور یا ترکیدن لاستیک را زیاد می‌کند؛ به همین دلیل عدد را سازنده می‌دهد، چون فقط او می‌داند سازه تا کجا آزمایش شده است.

این عدد فقط یک مشخصهٔ فنی نیست؛ مرزِ حقوقیِ خیلی از قواعد است: تابلوهایی که کامیون‌های بالای ۳٫۵ تن را محدود می‌کنند، تفکیک دستهٔ B از C در گواهینامه، و محدودیت‌های سرعت و تردد. مقدار آن در سند فنی خودرو نوشته شده و به حسِ شخصی از «سنگین بودن» بار مربوط نیست. حداکثر وزن مجاز را هم با وزن واقعیِ لحظه‌ای اشتباه نگیرید؛ اولی سقفِ ثابت است و دومی مقدار متغیرِ همان لحظه.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• حداکثر وزن وسیله تکمیل و بارگیری‌شده — راننده، سرنشینان و مرجعِ تعیین‌کننده (سازنده) را از تعریف حذف کرده و آن را به یک وزنِ مبهم تبدیل می‌کند.
• وزن وسیله بارگیری‌شده به‌همراه راننده، سرنشینان و بار، که سازنده به‌عنوان حداکثر مجاز تعیین کرده است — عنصرِ «تجهیز‌شده/کامل بودن» خودرو را جا انداخته، در حالی که سقف سازنده برای خودروِ کامل با سوخت و تجهیزات تعیین می‌شود.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»