هنگام ورود به جاده در این وضعیت باید حق تقدم بدهید به:

توضیح

به رانندگان و عابران پیاده.

تصویر از داخل حیاط و پشت دروازه گرفته شده است: بین تو و سواره‌رو، یک پیاده‌رو قرار دارد. خروج از حیاط، پارکینگ، جایگاه سوخت یا هر محوطهٔ مجاور دیگر «تقاطع» به شمار نمی‌رود؛ مسیری که از آن بیرون می‌آیی اصلاً راه محسوب نمی‌شود. به همین دلیل راننده‌ای که از محوطهٔ مجاور وارد راه می‌شود در پایین‌ترین ردهٔ حق تقدم قرار دارد و باید هم به تمام وسایل نقلیه در حال حرکت روی راه و هم به تمام عابران پیاده راه بدهد؛ فرقی نمی‌کند از راست بیایند یا از چپ.

دلیل ایمنی را در همین تصویر می‌بینی: دیوار آجری، ستون‌های دروازه و نردهٔ کنار آن، دید تو را تا لحظهٔ آخر می‌بندند. تو تازه وقتی سپر خودرو از خط دروازه بیرون زد راه را می‌بینی، اما عابری که روی پیاده‌رو راه می‌رود هیچ انتظاری برای بیرون‌زدن ناگهانی خودرو ندارد. بنابراین باید پیش از پیاده‌رو توقف کنی، آرام تا جایی جلو بروی که دید پیدا کنی و فقط بعد از خالی‌شدن کامل مسیر وارد سواره‌رو شوی.

ترتیب کار را حفظ کن: اول پیاده‌رو، بعد سواره‌رو. تلهٔ آزمون این است که «حق تقدم با سمت راست» به ذهنت بیاید؛ آن قاعده فقط مربوط به تقاطع راه‌های هم‌عرض است و اینجا اصلاً تقاطعی وجود ندارد.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• رانندگانی که از سمت راست نزدیک می‌شوند. — این گزینه قاعدهٔ تقاطع‌های هم‌عرض را به وضعیتی می‌آورد که اصلاً تقاطع نیست؛ هنگام خروج از محوطهٔ مجاور، جهت آمدن وسیله نقلیه هیچ اهمیتی ندارد و به هر دو سمت باید راه بدهی.
• همه رانندگان. — «همه رانندگان» تقریباً درست است اما ناقص؛ عابران پیاده را جا انداخته، در حالی که تو دقیقاً از روی پیاده‌روی آن‌ها عبور می‌کنی و آن‌ها هم مقدم‌اند.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»