در این وضعیت باید حق تقدم بدهد:

توضیح

راننده خودروی سواری.

در تصویر هر دو راننده هم‌زمان چراغ راهنما زده‌اند: خودروی سواری در خط چپ راهنمای راست را روشن کرده و موتورسوار در خط راست راهنمای چپ را. یعنی هر دو می‌خواهند خط عبور را عوض کنند و مسیرشان درست روی خط‌چین وسط به هم می‌رسد. قاعده در این حالت روشن است: وقتی دو وسیله نقلیه هم‌زمان تغییر خط می‌دهند، حق تقدم با کسی است که سمت راست قرار دارد. پس موتورسوار مقدم است و راننده سواری باید صبر کند تا مانور او تمام شود.

منطق ایمنیِ این قاعده به میدان دید و آسیب‌پذیری برمی‌گردد. کسی که از خط چپ به راست می‌رود، وسیله نقلیه سمت راست را در نقطهٔ کور خود دارد و اگر هر دو هم‌زمان جلو بروند، موتورسوار بین بدنهٔ خودرو و لبهٔ سواره‌رو گیر می‌کند؛ «فشرده‌شدن موتورسیکلت هنگام تغییر خط» یکی از پرتکرارترین و مرگبارترین تصادف‌های شهری است. قانون بار تصمیم را روی راننده‌ای گذاشته که هم دید بهتری دارد و هم لغو کردن مانورش کم‌هزینه‌تر است.

نکتهٔ حفظ‌کردنی: «قاعدهٔ سمت راست» در تغییر خط فقط وقتی فعال می‌شود که هر دو راننده هم‌زمان مانور کنند. اگر یکی در خط خودش مستقیم برود، اصلاً حق تقدم جابه‌جا نمی‌شود و همیشه کسی که خط عوض می‌کند باید راه بدهد. تلهٔ رایج آزمون هم همین است که چون موتورسیکلت کوچک‌تر و کم‌قدرت‌تر است، تصور شود باید تسلیم شود؛ اندازه و نوع وسیله نقلیه هیچ نقشی در حق تقدم ندارد.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• راننده موتورسیکلت. — این گزینه وسوسه‌کننده است چون موتورسیکلت کوچک‌تر و آسیب‌پذیرتر به نظر می‌رسد و بسیاری فکر می‌کنند باید کوتاه بیاید؛ اما معیار قانون موقعیت است نه اندازه، و موتورسوار در سمت راست قرار دارد.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»