هنگام یدک‌کشی، در صورت نبود یا خرابی چراغ‌های خطر، تابلوی «توقف اضطراری» نصب می‌شود:

توضیح

در عقب وسیله نقلیهٔ یدک‌شونده.

هنگام یدک‌کشی، وسیلهٔ نقلیهٔ یدک‌شونده باید چراغ‌های خطر (فلاشر) خود را روشن کند. اگر این چراغ‌ها وجود نداشته باشند یا خراب باشند، جایگزین قانونی آن نصب تابلوی «توقف اضطراری» در عقبِ همان وسیلهٔ یدک‌شونده است.

منطق این قاعده کاملاً از جنس دید است: خطر واقعی در یدک‌کشی برای راننده‌ای است که از پشت می‌رسد. او با سرعت عادی جاده نزدیک می‌شود و انتظار ندارد جلویش مجموعه‌ای با سرعت بسیار پایین، ترمز ضعیف و رفتار غیرعادی در حرکت باشد. علامت هشدار باید دقیقاً در میدان دید همان راننده باشد، یعنی روی انتهای مجموعه — عقب خودروی یدک‌شونده. نصب همین تابلو روی جلوی یدک‌کش به کسی که از پشت می‌آید هیچ اطلاعاتی نمی‌دهد.

نکتهٔ تکمیلی که در آزمون هم پرسیده می‌شود: در یدک‌کشی با طناب یا میله، محدودیت سرعت مجموعه رعایت شود، فاصلهٔ اتصال استاندارد باشد و در یدک‌کشی سفت‌وسخت سرنشین در خودروی یدک‌شونده ممنوع است.

قاعدهٔ حفظ‌کردنی ساده است: علامت هشدار همیشه رو به کسی نصب می‌شود که خطر متوجه اوست — و در یدک‌کشی، آن شخص راننده‌ای است که از پشت می‌رسد.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• در جلوی وسیله نقلیه یدک‌کش. — جلوی خودروی یدک‌کش، جایی است که راننده‌های مقابل می‌بینند؛ اما خطر اصلی از پشت مجموعه می‌آید، پس این محل هشدار را به دست مخاطب درست نمی‌رساند.
• به تشخیص راننده، در محلی قابل‌دید روی یکی از وسایل نقلیه. — «به تشخیص راننده» جذاب به نظر می‌رسد ولی قانون در این مورد اختیار نداده است؛ محل نصب صریح و ثابت تعیین شده تا همهٔ راننده‌ها بدانند کجا را نگاه کنند.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»