«Ճանապարհային երթեւեկության անվտանգության ապահովման մասին» ՀՀ օրենքի համաձայն՝ հետիոտներին են հավասարեցվում՝

Պատասխանի բացատրություն

Երկու խմբերն էլ հավասարեցվում են հետիոտներին. հաշմանդամություն ունեցող անձինք, ովքեր տեղաշարժվում են առանց շարժիչի սայլակներով, և անձինք, ովքեր տանում (հրում) են սայլակ, ձյունասահնակ, մանկասայլակ կամ հաշմանդամի սայլակ։

Օրենսդրի չափանիշը «հետիոտնին հավասարեցվելու» համար արագությունն ու խոցելիությունն է, ոչ թե այն, թե անձը որևէ բան քաշում է, թե հրում։ Նա, ով տանում է մանկասայլակ կամ ձեռնասայլակ, շարժվում է հետիոտնի արագությամբ, իր շուրջ պաշտպանիչ թափք չունի և բախման դեպքում ստանում է նույն վնասվածքը, ինչ սովորական հետիոտնը։ Առանց շարժիչի սայլակը նույնպես շարժման մեջ է դրվում մարդու մկաններով, ոչ թե շարժիչով։ Եթե այս մարդկանց «վարորդ» համարեինք, նրանք իրավաբանորեն պարտավոր կլինեին շարժվել երթևեկելի մասով՝ երթևեկության ուղղությամբ, ինչը կջնջեր օրենքի բուն նպատակը՝ ճանապարհային երթևեկության ամենախոցելի մասնակիցների պաշտպանությունը։

Իմացե՛ք սահմանը. շարժիչի առկայությունը փոխում է սահմանումը։ Նույն տրամաբանությամբ շարժիչով սայլակն այլևս հետիոտն չէ։ Ճիշտ այդպես՝ հեծանվին նստած մարդը վարորդ է, բայց իջնելով և հեծանիվը կողքից տանելով՝ նա շարժվում է որպես հետիոտն։ Վարորդի համար սա նշանակում է. հետիոտնային անցումում մանկասայլակին ու սայլակին տվե՛ք ճիշտ նույն առավելությունը, ինչ հետիոտնին։

• Ճիշտ է, բայց ոչ լրիվ. նշված է այն երկու խմբերից միայն մեկը, որոնք օրենքը հավասարեցնում է հետիոտներին։ • Սա նույնպես պատասխանի մասն է, բայց այստեղ բաց են թողնված առանց շարժիչի սայլակներով հաշմանդամություն ունեցող անձինք։

Աղբյուրներ և նյութերի ծածկույթ · Հաղորդել սխալի մասին