بهره‌برداری از وسایل نقلیه ممنوع است، اگر:

توضیح

هم نبودن جعبهٔ کمک‌های اولیه در موتورسیکلت سایدکاردار و هم خرابی تجهیزات اتصال یدک.

فهرست نقص‌های ممنوع‌کننده فقط از خرابی‌های مکانیکی ساخته نشده؛ بخشی از آن به «تجهیزات اجباری» اختصاص دارد. هر دو موردی که در این سوال آمده، هرکدام به‌تنهایی برای ممنوع‌شدن حرکت کافی است، بنابراین پاسخ جامع درست است.

موتورسیکلت سایدکاردار از نظر مقررات وسیله‌ای است که سرنشین جابه‌جا می‌کند، پس مثل خودرو موظف است جعبهٔ کمک‌های اولیه داشته باشد. منطقش هم روشن است: راکب و سرنشین موتورسیکلت بدون بدنه و کیسهٔ هوا حرکت می‌کنند و در تصادف بیشترین احتمال خون‌ریزی و جراحت باز را دارند؛ دقیقاً همان وضعیتی که چند دقیقه پیش از رسیدن آمبولانس، پانسمان و باند می‌تواند تعیین‌کننده باشد.

تجهیزات اتصال یدک هم تنها حلقهٔ ارتباط بین دو جسم سنگین در حال حرکت است. اگر این تجهیزات خراب، ترک‌خورده یا شل باشد، یدکِ جداشده به یک جسم پرتابی بدون ترمز و بدون فرمان در وسط جاده تبدیل می‌شود. به همین دلیل قانون‌گذار وضعیت این قطعه را در ردهٔ ترمز و فرمان قرار داده است.

نکتهٔ آزمونی: در این فصل هرگاه دو موردِ فهرست‌شده هر دو واقعاً در فهرست نقص‌ها باشند، پاسخ «در هر دو مورد» است؛ گزینه‌های تکی درست‌اند اما ناقص، و ناقص یعنی غلط.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• در موتورسیکلت سایدکاردار جعبه کمک‌های اولیه نباشد — این مورد به‌خودی‌خود درست است — نبودن جعبهٔ کمک‌های اولیه واقعاً بهره‌برداری را ممنوع می‌کند — اما پاسخ را ناقص می‌گذارد و مورد دوم را نادیده می‌گیرد.
• تجهیزات اتصال یدک خراب باشد — خرابی تجهیزات اتصال یدک هم واقعاً از موارد ممنوعیت است، ولی انتخاب آن به‌تنهایی یعنی مورد اول را اشتباهاً مجاز دانسته‌ای.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»