بهره‌برداری از وسایل نقلیه ممنوع است، اگر:

توضیح

هم کارنکردن کمربندهای ایمنی و هم نصب اشیایی که دید راننده را محدود می‌کنند.

هر دو مورد در فهرست نقص‌های ممنوع‌کننده آمده‌اند و هرکدام جداگانه برای متوقف‌کردن خودرو کافی است؛ پس پاسخ جامع درست است.

کمربند ایمنی اولین و مهم‌ترین سامانهٔ مهار سرنشین است. اگر کمربندی که سازنده در ساختار خودرو پیش‌بینی کرده کار نکند — قفل نشود، جمع نشود یا مکانیزم قفل‌شونده‌اش در ترمز شدید عمل نکند — کیسهٔ هوا هم بی‌اثر می‌شود؛ کیسهٔ هوا برای بدنی طراحی شده که کمربند آن را سر جایش نگه داشته، نه برای بدنی که آزادانه به جلو پرتاب می‌شود.

محدودکردن دید هم همان‌قدر جدی است: پرده، برچسب، آویز، شیشهٔ دودی سنگین یا هر شیئی که میدان دید راننده از روی صندلی را می‌بندد، دقیقاً همان ناحیه‌ای را پنهان می‌کند که عابر پیاده، دوچرخه یا خودروی نزدیک‌شونده در آن ظاهر می‌شود. تصادف‌های تقاطعی و برخورد با عابر بیشتر از آنکه ناشی از سرعت باشند، ناشی از «ندیدن» هستند.

نکتهٔ حفظ‌کردنی: در این فصل تجهیزات مهار سرنشین و هر چیزی که به دید راننده مربوط می‌شود، همیشه در فهرست ممنوعیت‌اند. اگر در سوال یکی از این دو دیدی، تقریباً همیشه با پاسخ مثبت روبه‌رویی.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• کمربندهای ایمنی پیش‌بینی‌شده در ساختار کار نکنند — درست است اما ناقص؛ کارنکردن کمربند واقعاً بهره‌برداری را ممنوع می‌کند، ولی انتخاب آن به‌تنهایی یعنی محدودشدن دید راننده را مجاز شمرده‌ای.
• اشیایی نصب شده باشند که دید راننده از صندلی را محدود می‌کنند — این هم به‌تنهایی صحیح است، اما مورد کمربند ایمنی را کنار می‌گذارد و به همین دلیل پاسخ کامل نیست.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»