سومین وسیله‌ای که از تقاطع عبور می‌کند:

توضیح

خودروی آبی.

تابلوی لوزی زردی که وسط تصویر نصب شده «راه اصلی» را اعلام می‌کند، اما تابلوی سفید زیر آن مهم‌تر است: نشان می‌دهد راه اصلی در همین تقاطع مستقیم ادامه پیدا نمی‌کند، بلکه از سمت خودروی سبز می‌آید و به سمت خودروی قرمز می‌پیچد. پس خودروهای سبز و قرمز روی راه اصلی‌اند و خودروهای آبی و زرد روی راه فرعی؛ تابلوی ایست هم روی همان ورودی فرعی سمت راست نصب شده است.

ترتیب از همین‌جا ساخته می‌شود. اول نوبت راه اصلی است: بین سبز و قرمز، خودروی سبز در سمت راست قرمز قرار دارد، پس قرمز باید به او حق تقدم بدهد؛ سبز اول و قرمز دوم. بعد نوبت راه فرعی می‌رسد و همان قاعدهٔ دست راست بین آبی و زرد اجرا می‌شود: خودروی آبی در سمت راست زرد است، پس آبی سوم و زرد چهارم از تقاطع می‌گذرد.

منطق ایمنیِ این ترتیب روشن است: تا وقتی حتی یک وسیله روی راه اصلی مانده، ورود وسیله‌ای از راه فرعی یعنی برخورد زاویه‌دار با خودرویی که سرعت بیشتری دارد و اصلاً انتظار توقف ندارد. تلهٔ رایج آزمون هم همین است که داوطلب فقط لوزی زرد را می‌بیند و تابلوی جهت زیر آن را نمی‌خواند؛ بدون آن تابلو خیال می‌کنی راه اصلی مستقیم می‌رود و کل ترتیب را وارونه می‌چینی.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• خودروی زرد. — خودروی زرد وسوسه‌کننده است چون درست کنار تقاطع ایستاده و آمادهٔ حرکت به نظر می‌رسد؛ اما هم روی راه فرعی با تابلوی ایست است و هم خودروی آبی در سمت راست اوست، پس آخرین نفر است نه سومین.
• خودروی قرمز. — خودروی قرمز روی راه اصلی است و به همین دلیل خیلی‌ها آن را جلوتر می‌گذارند، ولی باید به خودروی سبز که در سمت راست اوست حق تقدم بدهد؛ جای او دوم است.
• خودروی سبز. — خودروی سبز روی راه اصلی است و هیچ وسیله‌ای در سمت راستش روی راه اصلی نیست، بنابراین اولین عبورکننده است و نمی‌تواند سومین باشد.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»