در این وضعیت باید به چه کسی حق تقدم بدهید؟

توضیح

به هیچ‌کس؛ حق تقدم با توست.

دو تابلوی سمت راست تکلیف را روشن می‌کنند: لوزی زردِ «راه اصلی» و زیر آن تابلوی کمکیِ جهت راه اصلی که نشان می‌دهد خط ضخیم از راه تو می‌آید و در تقاطع به سمت چپ می‌پیچد. راه مستقیمِ روبه‌رو با خط نازک کشیده شده، یعنی فرعی است. راهنمای چپ تو هم روشن است و دقیقاً همان قوسِ راه اصلی را دنبال می‌کنی.

پس خودروی تیره‌ای که از روبه‌رو می‌آید روی راه فرعی است و موظف است به تو راه بدهد؛ نه تو به او. اتوبوس سبز هم در سمت چپ تو روی راه اصلی است، اما وقتی راه اصلی تغییر جهت می‌دهد، رانندگان راه اصلی نسبت به هم قاعدهٔ دست راست را اجرا می‌کنند و اتوبوس در سمت چپ توست، نه راست. بنابراین او باید منتظر بماند.

تلهٔ رایج این است که راننده با شنیدن «گردش به چپ» به‌طور خودکار فکر می‌کند باید به جریان مقابل حق تقدم بدهد. این قاعده فقط وقتی درست است که وسیلهٔ مقابل هم‌رتبه یا مقدم باشد؛ اینجا وسیلهٔ مقابل روی راه فرعی است. عادت درست این است: اول تابلوی جهت راه اصلی را بخوان و ببین قوس آن از کجا به کجاست، بعد تصمیم بگیر. با این حال حق تقدمِ قانونی مجوز بی‌احتیاطی نیست؛ پیش از پیچیدن مطمئن شو که رانندهٔ مقابل هم وضعیت را همان‌طور فهمیده است.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• فقط اتوبوس. — فقط اتوبوس را انتخاب کرده است؛ اما اتوبوس در سمت چپ تو قرار دارد و بین دو وسیلهٔ راه اصلی، حق تقدم با سمت راست است، نه چپ.
• خودروی سواری. — خودروی سواریِ روبه‌رو را انتخاب کرده است؛ آن خودرو روی راه فرعی حرکت می‌کند و طبق تابلو باید به تو حق تقدم بدهد.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»