آخرین وسیله‌ای که از تقاطع عبور می‌کند:

توضیح

خودروی سبز.

در تصویر، تابلوی لوزی زرد «راه اصلی» درست وسط کادر رو به ما ایستاده و پشتِ همان تابلو کنار ساختمان نارنجی هم دیده می‌شود؛ این دو تابلو دو سرِ یک راه اصلی را علامت می‌زنند: راهی که خودروی قرمز و خودروی آبی روی آن، روبه‌روی هم، حرکت می‌کنند. بالای خودروی سبز اما مثلث وارونهٔ «حق تقدم بده» نصب شده؛ یعنی سبز از راه فرعی وارد می‌شود.

نتیجه بدون هیچ محاسبهٔ اضافه‌ای روشن است: سبز باید به هر دو خودروی راه اصلی حق تقدم بدهد و آخرین کسی است که از تقاطع می‌گذرد. اینکه سبز راهنما زده و می‌خواهد بپیچد چیزی را عوض نمی‌کند؛ مانور، حق تقدم نمی‌آورد.

ترتیب دو خودروی دیگر هم آموزنده است: خودروی قرمز راهنمای چپ زده و روی راه اصلی گردش به چپ می‌کند، پس باید به خودروی آبی که از روبه‌رو و روی همان راه اصلی مستقیم می‌آید راه بدهد. بنابراین ترتیب کامل می‌شود آبی، سپس قرمز، و در پایان سبز.

منطق ایمنی این چیدمان ساده است: راه اصلی جریان پیوسته و پرسرعت دارد؛ اگر ورودی‌های فرعی بتوانند آن را قطع کنند، هم گلوگاه ترافیکی ساخته می‌شود و هم راننده‌ای که با سرعت جادهٔ اصلی می‌آید فرصت واکنش پیدا نمی‌کند.

تلهٔ رایج: بسیاری از داوطلبان قاعدهٔ «مانع سمت راست» را به کار می‌برند و چون سبز در سمت راست است، او را اول می‌فرستند. آن قاعده فقط وقتی فعال می‌شود که راه‌ها هم‌ارزش باشند؛ وجود تابلوی راه اصلی آن را کاملاً از کار می‌اندازد.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• خودروی قرمز. — خودروی قرمز روی راه اصلی است؛ حتی با گردش به چپ فقط یک نفر (آبی) از او جلو می‌افتد و هرگز آخرین نفر نیست.
• خودروی آبی. — خودروی آبی روی راه اصلی مستقیم می‌رود و هیچ‌کس در این تصویر بر او مقدم نیست؛ او در واقع اولین عبورکننده است، نه آخرین.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»