بار طوری روی وسیله نقلیه قرار داده و در صورت لزوم مهار می‌شود که:

توضیح

سروصدای محسوس ایجاد نکند، گردوخاک بلند نکند و راه و محیط زیست را آلوده نکند.

قاعدهٔ چیدن و مهار بار، فهرستی از شرط‌هاست: بار نباید میدان دید راننده را ببندد، پایداری وسیله نقلیه را به‌هم بزند، چراغ‌ها و شماره‌پلاک را بپوشاند، مانع درک علائم راننده شود، از وسیله بیفتد، یا سروصدا و گردوخاک تولید کند و راه و محیط زیست را آلوده کند. از میان گزینه‌های این سوال، تنها گزینه‌ای که عیناً یکی از این شرط‌هاست، همان بند مربوط به صدا، گردوخاک و آلودگی است.

این شرط برخلاف ظاهرش صرفاً زیست‌محیطی نیست؛ ایمنی مستقیم دارد. بار مهارنشدهٔ شن و ماسه در حین حرکت روی سواره‌رو می‌ریزد؛ سنگ‌ریزه‌ای که از کامیون جلویی پرتاب شود شیشهٔ جلوی خودروی پشتی را می‌شکند و برای موتورسوار می‌تواند کشنده باشد. غبار بلندشده هم میدان دید رانندگان پشت‌سر را در چند ثانیه صفر می‌کند. راه‌حل عملی هم همان است که در جاده می‌بینی: پوشاندن بار با برزنت و مهار آن با تسمه.

تلهٔ آزمون، دو گزینهٔ دیگرند که لحن قانونی و عددی دارند و به همین دلیل معتبر به نظر می‌رسند. بالاتر نزدن بار از دیوارهٔ اتاق بار، شرط عمومی این بند نیست، و محدودیت بیرون‌زدگی بار در مقررات جداگانه‌ای دربارهٔ علامت‌گذاری بار آمده است؛ رقم ۰٫۸ متر معیار این بند نیست.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• از دیواره‌های اتاق بار بالاتر نزند. — بالاتر نزدن بار از دیواره‌های اتاق بار شرط عمومی این بند نیست؛ بارهای بلندتر با رعایت مهار و علامت‌گذاری قابل حمل‌اند.
• بیش از ۰٫۸ متر از عقب وسیله نقلیه بیرون نزند. — محدودیت بیرون‌زدگی بار موضوع مقررات علامت‌گذاری بار است و رقم ۰٫۸ متر معیار این بند نیست.

مبنای قانونی: قواعد راهنمایی و رانندگی جمهوری ارمنستان