بهره‌برداری از وسایل نقلیه ممنوع است، اگر:

توضیح

وقتی چراغ‌های بیرونی و شبرنگ‌ها کثیف باشند.

کثیف بودن چراغ‌های بیرونی و شبرنگ‌ها دقیقاً هم‌ردیف کار نکردن آن‌ها شمرده می‌شود و بهره‌برداری از وسیله را ممنوع می‌کند. این نکته برای بسیاری غافلگیرکننده است، چون گِل روی چراغ به نظر مسئله‌ای زیبایی‌شناختی می‌آید نه فنی؛ اما از دید رانندهٔ مقابل هیچ تفاوتی میان چراغ سوخته و چراغ پوشیده از گِل وجود ندارد.

اثر آلودگی روی شدت نور بسیار بزرگ‌تر از تصور است: لایه‌ای نازک از گِل زمستانی یا نمک جاده می‌تواند بخش عمدهٔ نور خروجی را بگیرد و برد چراغ را به چند متر برساند. دربارهٔ شبرنگ وضعیت بدتر است، چون شبرنگ منبع نور ندارد و تمام کارکردش بازگرداندن نور چراغ خودروی دیگر است؛ سطح کثیف یعنی بازتاب صفر و یعنی وسیلهٔ تو در شب و در جادهٔ بدون روشنایی عملاً نامرئی می‌شود. جادهٔ زمستانی ارمنستان دقیقاً همان محیطی است که این لایه در چند ده کیلومتر شکل می‌گیرد.

نتیجهٔ عملی: تمیز کردن چراغ‌ها و شبرنگ‌ها بخشی از بازرسی پیش از حرکت است، نه کار نظافتی. در مقابل، کثیف بودن تجهیزات حفاظتی جلو و عقب هیچ کارکرد ایمنی‌ای را مختل نمی‌کند، چون این سازه‌ها مکانیکی‌اند و نقششان جذب ضربه است، نه دیده شدن.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• تجهیزات حفاظتی جلو و عقب کثیف باشند — تجهیزات حفاظتی جلو و عقب سازه‌هایی مکانیکی برای جذب ضربه‌اند و کثیف بودنشان کارکردشان را از بین نمی‌برد؛ این حالت در فهرست عیوب ممنوع‌کننده نیامده است.
• در هر دو مورد — چون کثیفی تجهیزات حفاظتی مبنای ممنوعیت نیست، «در هر دو مورد» نادرست است و تنها آلودگی چراغ‌ها و شبرنگ‌ها اهمیت دارد.

مبنای قانونی: قواعد راهنمایی و رانندگی جمهوری ارمنستان