این تابلوها اطلاع می‌دهند:

توضیح

از نزدیک شدن به گذرگاه راه‌آهنِ دارای راه‌بند خبر می‌دهند.

دو نشانه را با هم بخوان. نخست مثلث قرمز سمت راست که نماد نرده یا راه‌بند بسته را نشان می‌دهد؛ این تابلو یعنی گذرگاه راه‌آهنِ پیشِ رو راه‌بند دارد. اگر گذرگاه بدون راه‌بند بود، نماد داخل مثلث لوکوموتیو می‌بود؛ همین یک تفاوت تصویری، پاسخ کل سوال است. دوم، تیرک‌های سفید با نوارهای مورب قرمز که در دو طرف راه و در سه فاصلهٔ متوالی کاشته شده‌اند: تعداد نوارها با نزدیک شدن به گذرگاه کم می‌شود و مانند شمارش معکوس عمل می‌کند؛ تیرک سه‌نواری همراه نخستین تابلوی هشدار قرار می‌گیرد و تیرک تک‌نوار نزدیک‌ترین است.

دلیل ایمنیِ این همه هشدارِ لایه‌لایه ساده است: قطار نه می‌تواند منحرف شود و نه در فاصلهٔ کوتاه بایستد؛ مسافت ترمز آن به صدها متر می‌رسد. پس تمام بار پیشگیری بر دوش راننده است و باید بسیار زودتر از دیدن ریل، سرعت را کم کند و آمادهٔ توقف پیش از گذرگاه باشد.

در تصویر، جنگل انبوه و مه، دید تو را کوتاه کرده و آسفالت خیس است؛ یعنی همان شرایطی که این تابلوها برایش طراحی شده‌اند. تلهٔ آزمون این است که داوطلب وجود راه‌بند را به معنای «خطر کمتر، بی‌نیاز از احتیاط» بگیرد، در حالی که تکلیف کاهش سرعت و آمادگی برای توقف پابرجاست.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• درباره ساخت گذرگاه راه‌آهن. — نماد داخل مثلث، راه‌بند گذرگاه است نه علامت کارگاه ساختمانی؛ کار در راه با تابلوی کارگر و بیل نشان داده می‌شود.
• درباره گذرگاه راه‌آهن بدون راه‌بند. — گذرگاه بدون راه‌بند تابلوی مخصوص خودش را دارد که نماد آن لوکوموتیو است، نه نردهٔ راه‌بند.