سومین وسیله‌ای که از تقاطع عبور می‌کند:

توضیح

خودروی زرد.

تابلوها این تقاطع را به دو گروه تقسیم می‌کنند: در سمتی که خودروهای سبز و آبی می‌آیند تابلوی لوزیِ زرد «راه اصلی» نصب شده و در سمت خودروهای قرمز و زرد تابلوی مثلثیِ «راه بده». ترتیب عبور هم دقیقاً دو مرحله‌ای است: اول همهٔ وسایل نقلیهٔ راه اصلی، بعد وسایل نقلیهٔ راه فرعی؛ و داخل هر گروه، ترتیب با قاعده‌های عمومی یعنی دست راست و گردش به چپ تعیین می‌شود.

پس دو خودروی راه اصلی، یعنی سبز و آبی، جای اول و دوم را می‌گیرند و تنها بعد از خالی‌شدن مسیر، نوبت به راه فرعی می‌رسد. بین قرمز و زرد که هر دو تابلوی «راه بده» را پیش رو دارند، دوباره قاعدهٔ دست راست اجرا می‌شود: خودروی زرد در سمت راست خودروی قرمز قرار دارد، پس زرد سومین و قرمز چهارمین وسیله است. دلیل ایمنی: تابلوی «راه بده» فقط یک اولویت را منتقل نمی‌کند، یک نظم دو لایه می‌سازد. رانندهٔ راه فرعی می‌داند که باید کل جریان راه اصلی را رد کند و بعد نوبت خودش را با هم‌ردیف‌هایش تسویه کند. اگر این ترتیب رعایت نشود، خودرویی که با سرعت روی راه اصلی می‌آید به پهلوی خودروی راه فرعی می‌زند؛ همان تصادفی که در تقاطع‌های تابلودار بیشترین قربانی را می‌گیرد.

تلهٔ آزمون: قاعدهٔ دست راست را زودتر از تابلوها اجرا نکن. دست راست فقط بین وسایلی معنا دارد که در یک ردهٔ حق تقدم قرار گرفته‌اند.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• خودروی آبی. — آبی روی راه اصلی است و جزو دو خودروی اول است، نه سومی.
• خودروی سبز. — سبز هم روی راه اصلی است و پیش از هر دو خودروی راه فرعی از تقاطع می‌گذرد.
• خودروی قرمز. — قرمز هم روی راه فرعی است، اما خودروی زرد را در سمت راست خود دارد؛ پس بعد از زرد و در جایگاه چهارم حرکت می‌کند.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»