بهره‌برداری از موتورسیکلت سایدکاردار ممنوع است، اگر:

توضیح

در همهٔ موارد فوق — نبود دستگیرهٔ عرضی سرنشین، آج ۰٫۶ میلی‌متری تایر و نبود جعبهٔ کمک‌های اولیه.

هر سه مورد این سوال جداگانه در فهرست نقص‌های ممنوع‌کنندهٔ بهره‌برداری از موتورسیکلت سایدکاردار جای دارند، پس پاسخ جامع درست است.

منظور گزینهٔ اول نبودن دستگیرهٔ عرضی روی زین است. سرنشین موتورسیکلت هیچ کمربند و هیچ بدنه‌ای ندارد؛ تنها نقطهٔ اتکای او همین دستگیره است. در ترمز شدید یا شتاب‌گیری ناگهانی، سرنشینِ بدون دستگیره یا به راکب فشار می‌آورد و کنترل او را به هم می‌زند، یا به عقب سُر می‌خورد. مورد دوم عددی است: حداقل ارتفاع مجاز آج برای موتورسیکلت ۰٫۸ میلی‌متر است، بنابراین ۰٫۶ میلی‌متر زیر حد قانونی و غیرمجاز است. لاستیک صافِ موتورسیکلت روی آسفالت خیس تقریباً هیچ چنگی ندارد و چون موتورسیکلت فقط دو نقطهٔ تماس دارد، لغزش مستقیم به زمین‌خوردن ختم می‌شود. مورد سوم هم تجهیزات اجباری است: موتورسیکلتِ سایدکاردار سرنشین حمل می‌کند و باید جعبهٔ کمک‌های اولیه داشته باشد.

تلهٔ آزمون در عدد ۰٫۶ است؛ اگر فقط عدد ۱٫۶ (مخصوص خودروی سواری) را حفظ کرده باشی، ممکن است ۰٫۶ را برای موتورسیکلت «کافی» بپنداری. سه عدد کلیدی این فصل را با هم نگه دار: موتورسیکلت ۰٫۸ · سواری ۱٫۶ · اتوبوس ۲ میلی‌متر.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• روی زین دستگیره عرضی برای سرنشین وجود داشته باشد — این مورد به‌تنهایی درست است — موتورسیکلت سایدکاردار بدون دستگیرهٔ عرضی برای سرنشین نباید حرکت کند — اما دو شرط دیگر را نادیده می‌گیرد.
• ارتفاع باقی‌مانده آج تایر ۰٫۶ میلی‌متر باشد — آج ۰٫۶ میلی‌متری واقعاً زیر حد مجاز ۰٫۸ میلی‌متر است و ممنوعیت ایجاد می‌کند، ولی انتخاب تکی آن پاسخ را ناقص می‌گذارد.
• جعبه کمک‌های اولیه نباشد — نبود جعبهٔ کمک‌های اولیه هم مستقلاً از موارد ممنوعیت است؛ باز هم درست ولی ناقص.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»