این جاده چند خط تردد دارد؟

توضیح

چهار خط عبور.

روی این خیابان تنها خط محور کشیده شده است و هیچ خط‌کشی‌ای عرض هر سمت را به خط‌های عبور تقسیم نکرده است. وقتی خط‌کشیِ جداکنندهٔ خط‌ها وجود ندارد، تعداد خط‌های عبور را خودِ رانندگان تعیین می‌کنند؛ معیار هم سه چیز است: عرض سواره‌رو، ابعاد وسایل نقلیه و فاصلهٔ ایمنِ لازم میان آن‌ها.

همین معیار را روی تصویر پیاده کن. سمت راستِ خط محور، خودروی قرمز و شاسی‌بلند تیره دوش‌به‌دوش هم حرکت می‌کنند؛ یعنی این نیمه به‌راحتی دو ردیف وسیله نقلیه را در خود جا می‌دهد. سمت چپ هم کامیون سفید در حال حرکت است و کنارش فضای کافی برای یک ردیف دیگر باقی مانده. پس هر سمت دو خط دارد و کل سواره‌رو چهار خط عبور می‌شود.

این شمارش تزئینی نیست. جای درستِ خودرو برای گردش، مجاز بودن سبقت، اینکه حق داری از خط کناری استفاده کنی یا نه — همه به تعداد خط‌ها گره خورده‌اند. اگر این خیابان را ذهناً دوخطه بشماری، خودرویی را که کنارت حرکت می‌کند «داخل خط خودت» می‌بینی و با یک تغییر مسیر ساده به پهلویش می‌زنی. تلهٔ رایج آزمون هم همین است: نبودِ خط‌کشی را با «کم بودن خط‌ها» اشتباه می‌گیرند و به عرض واقعی راه نگاه نمی‌کنند.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• دو. — «دو» وقتی درست است که عرض هر سمت فقط جای یک ردیف خودرو باشد؛ اما در تصویر دو خودرو کنار هم در یک سمت حرکت می‌کنند و همین ثابت می‌کند هر سمت دو خط دارد.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»