اگر جسم خارجی در زخم مصدوم باشد، برای کمک لازم است:

توضیح

جسم خارجی را در همان وضعیت ثابت نگه دار و اطرافش را پانسمان کن.

جسم خارجی فرورفته در زخم را هرگز بیرون نکش. دلیلش کاملاً مکانیکی است: همان جسم ممکن است رگ بریده‌شده را مسدود کرده باشد و مثل درپوش عمل کند. لحظه‌ای که آن را بیرون بکشی، خونریزی‌ای که تا حالا پنهان بود آزاد می‌شود و این بار در شرایط بیرون از بیمارستان باید مهارش کنی. علاوه بر این، لبه‌های جسم موقع خروج بافت، رگ و عصب سالم را هم پاره می‌کنند و عمق واقعی زخم برای پزشک ناشناخته می‌ماند.

کار درست، تثبیت است: دور جسم را با رول باند یا پارچهٔ تاشده حلقه کن تا ارتفاعش از خودِ جسم بیشتر شود، بعد باند را دور همان حلقه ببند. فشار برای بند آوردن خون را به لبه‌های اطراف زخم بده، نه روی جسم و نه رو به داخل. جسم نباید بتواند تکان بخورد، چون هر تکان در مسیر انتقال، برش تازه‌ای ایجاد می‌کند.

خارج کردن جسم کار اتاق عمل است؛ آنجا خون، وسیله و کنترل رگ آماده است. وظیفهٔ تو رساندن مصدوم با جسم سرِ جایش است.

تلهٔ آزمون همان غریزهٔ «زخم را تمیز کن» است. در زخم‌های نافذ، تمیز کردن و بیرون کشیدن، هر دو، به ضرر مصدوم تمام می‌شود.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• جسم خارجی را از زخم خارج کنید. — بیرون کشیدن جسم خارجی طبیعی‌ترین واکنش و بدترین اقدام است؛ درپوش رگ برداشته می‌شود و خونریزی شدید و کنترل‌نشدنی راه می‌افتد.
• مانع خونریزی نشوید. — «مانع خونریزی نشوید» در هیچ وضعیتی درست نیست؛ کنترل خونریزی همیشه جزو اولویت‌های نخست کمک اولیه است.
• اطراف زخم را با الکل تمیز کنید. — تمیز کردن اطراف زخم با الکل نه مشکل جسم خارجی را حل می‌کند و نه خونریزی را؛ ورود الکل به زخم باز هم به بافت زنده آسیب می‌زند.