با مصدوم در حین تشنج چگونه باید رفتار کرد؟

توضیح

به مصدوم دست نزن و بگذار تشنج خودبه‌خود تمام شود؛ فقط اطرافش را ایمن کن.

تشنج عمومی معمولاً یک تا سه دقیقه طول می‌کشد و خودبه‌خود پایان می‌یابد. هیچ اقدامی از بیرون آن را کوتاه‌تر نمی‌کند. بنابراین وظیفهٔ تو مهار تشنج نیست، پیشگیری از آسیب دیدنِ مصدوم در حین تشنج است: اجسام سخت و تیز را از اطرافش دور کن، چیزی نرم زیر سرش بگذار، یقه و کمربندش را شل کن و زمان شروع را نگه دار.

دلیل اینکه قانونِ کمک اولیه «دست نزن» است، تجربهٔ آسیب‌های ثانویه است. نگه داشتن اندام‌های منقبض‌شده در برابر انقباض شدید عضلانی، شکستگی، دررفتگی شانه و پارگی عضله می‌سازد. باز کردن اجباری دهان و گذاشتن جسم بین دندان‌ها هم شکستن دندان، پارگی لثه و ورود قطعات به راه هوایی را در پی دارد؛ «فرو رفتن زبان به حلق» در حالت تشنج یک باور نادرست قدیمی است.

نکتهٔ حفظ‌کردنی این است که کار واقعی بعد از پایان تشنج شروع می‌شود: مصدوم را به پهلو (وضعیت بهبود) بچرخان، تنفسش را کنترل کن و تا بازگشت کامل هوشیاری کنارش بمان. اگر تشنج بیش از پنج دقیقه طول کشید یا بلافاصله تکرار شد، اورژانس فوری لازم است. تلهٔ آزمون این است که دو گزینهٔ اول دقیقاً همان کارهایی هستند که سال‌ها به‌اشتباه آموزش داده می‌شدند و هنوز به نظر بسیاری «کمکِ فعال» می‌آیند.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• مصدوم را نگه دارید و سعی کنید تشنج را مهار کنید. — نگه داشتن مصدوم حس «کنترل اوضاع» می‌دهد، اما تشنج را کوتاه نمی‌کند و در برابر انقباض شدید عضلات به شکستگی و دررفتگی منجر می‌شود.
• سعی کنید دهانش را باز کنید و با گرفتن زبان، جسمی بین دندان‌ها بگذارید. — معروف‌ترین خطای کمک اولیه است؛ باز کردن اجباری دهان و گذاشتن جسم بین دندان‌ها دندان و لثه را می‌شکند و خطر ورود جسم خارجی به راه هوایی را می‌سازد.
• با بالا بردن سر مصدوم سعی کنید راه تنفس را باز کنید. — باز کردن راه هوایی با بالا بردن سر برای مصدوم بیهوشِ بدون تشنج است؛ در حین تشنج نه امکان‌پذیر است و نه بی‌خطر، و باید به بعد از پایان حمله موکول شود.